Wattpad :)

Minęło już dobrych kilka lat, od kiedy opublikowałam ostatnie opowiadanie, niedokończone zresztą... Staram się wrócić do pisania - mam historię, nad którą pracuję już od dłuższego czasu (na razie ma roboczy tytuł "Verterra"). Ale zanim będę gotowa się nią podzielić, chcę mieć pewność, że będzie ukończona.

Póki co, w ramach pracy nad swoją motywacją, staram się przenieść przynajmniej niektóre z moich starych opowiadań na Wattpad. Wattpad pozwala mi na lepszą kontrolę nad opowiadaniami i sam wysyła powiadomienia. Czytelnicy nie muszą się logować, choć oczywiście założenie konta ułatwia śledzenie historii. 

Zapraszam :) MÓJ PROFIL NA WATTPAD

Tak na zachętę, może malutki, maleńki fragment z "Verterry" :)

***

- A jeżeli odmówię – powiedziała powoli – to co mi zrobisz?

Widziała wahanie w jego oczach, gniew tłumiony przez niepewność i zastanawiała się, czy ta ostatnia wynikała ze strachu przed okupantami czy z niechęci do zaatakowania kobiety. Mogła to rozstrzygnąć tylko w jeden sposób. Uważając, aby poruszać się względnie powoli, tak, by nie wzbudzić podejrzeń postronnych obserwatorów, uderzyła nieznajomego otwartą dłonią w pierś podcinając jednocześnie pod nim nogi. Upadł na pełną śmieci ulicę, zanim jeszcze zdążył zarejestrować, co się stało, natychmiast jednak poderwał się próbując wyprowadzić nieporadny cios. Nieporadny, gdyż Eva – o czym mężczyzna nie mógł wiedzieć – była od niego bez porównania szybsza i silniejsza.

Chwilę później ponownie znalazł się na ziemi.

- Więc to tak! – syknął podnosząc się i patrząc na nią z furią w oczach. – Wolisz wdawać się w bijatyki ze swoimi zamiast walczyć z prawdziwym wrogiem!

Nie poddaje się łatwo, to dobrze.

Eva uśmiechnęła się, nieznajomy coraz bardziej się jej podobał, właśnie kogoś takiego potrzebowała. Wymierzyła cios w szczękę mężczyzny, nie za mocny, lecz wystarczający, by po raz trzeci posłać go na ziemię. Gdzieś za jej plecami Thomas westchnął współczująco. Eva przykucnęła nad powalonym przytrzymując go kolanem, kiedy znów próbował się podnieść.

- A czy ty tylko pyskujesz, czy jesteś gotowy walczyć? – szepnęła nachylając się tuż nad jego twarzą. – Z nimi?

Jej ostatnie słowa sprawiły, że znieruchomiał.

Będzie miał paskudnego siniaka, stwierdziła czując ukłucie wyrzutów sumienia. Może jednak nie był to najlepszy sposób szukania sojuszników? Przesunęła dłonią po szczęce mężczyzny ukradkiem naprawiając przynajmniej część szkód. On nie miał z nią szans, nie wiedział też, dlaczego go zaatakowała. Krzywiąc się odsunął się od jej ręki, lecz najwyraźniej nie zorientował się, co właśnie zrobiła.

Nie chciała, aby zauważył. Na razie jeszcze nie mogli mu zaufać.

- Z Helronem? – mruknął ponuro. – Już walczyłem. I nadal oddałbym życie za Verterrę, gdyby tylko mogło to coś zmienić. Ale nic się nie zmieni, a my chcemy po prostu przeżyć.

Eva przez chwilę wpatrywała się w jego twarz w milczeniu. Nie potrafiła usłyszeć czyichś myśli, przez ostatnie lata jednak nabrała nieco wprawy w czytaniu z ludzkich twarzy. Ufała też swojej intuicji, przynajmniej jak długo ta nie podpowiadała jej czegoś zbyt ryzykownego.

Zdaniem Thomasa nader swobodnie podchodziła do tej oceny ryzyka, lecz teraz już kończył się jej czas. Pozostało jej jeszcze może dwadzieścia sekund na przekonanie chłopaka.

- Oni nie pozwolą nam przetrwać, doskonale o tym wiesz. Będą naciskać, brać więcej i więcej, dopóki wszyscy nie zginiemy. Musimy porozmawiać, bez świadków. Spotkajmy się przy opuszczonej leśniczówce – szepnęła nachylając się jeszcze niżej – trzy kilometry na wschód od Derhote. Za dwa dni o północy.

Przez ten czas Thomas będzie go śledził, upewni się, czy mężczyzna nie kolaboruje z Helronem. Intuicja intuicją, ale nie zamierzała zaryzykować wszystkiego. Poza tym jutro Eva miała umówione ważne spotkanie w Lonmarch i nie mogła sobie pozwolić, aby je przegapić. Szczególnie teraz, kiedy budowany mozolnie system zaczynał działać.

- Dlaczego niby miałbym…

- To nieładnie wszczynać bójki – odezwał się za jej plecami chłodny głos w języku, którego przez ostatnie lata wszyscy musieli się nauczyć. – Szczególnie tego rodzaju. Może powinna się pani zmierzyć raczej z kimś, kto potrafi walczyć?

Widząc nagły strach w oczach leżącego na ziemi nieznajomego Eva westchnęła. Słyszała wcześniej kroki, zorientowała się też, kto do nich podchodził. Choć była świadoma, że jej mały pokaz przyciągnął uwagę cesarskiego dowódcy, potrzebowała przeprowadzić swój test do końca. Teraz powoli wstała i odwróciła się w stronę zbliżającego się do nich mężczyzny w znienawidzonym granatowym mundurze. Wciągnęła głęboko powietrze skupiając się na zachowaniu obojętnego wyrazu twarzy, nawet kiedy jej serce szarpnęło się w piersi. Krótko przycięte ciemne włosy, wyraziste rysy na opalonej twarzy, pewny siebie krok. Wiedziała, kim był, tak jak rozpoznawała większość ważniejszych helrońskich wojskowych i urzędników.

Cóż, akurat tego rozpoznawała nieco lepiej niż innych.

Szare oczy mężczyzny wpatrywały się w nią uważnie, nie potrafiła niczego z nich odczytać. Pułkownik Haugen doskonale nad sobą panował.

- A jest tu ktoś taki? – spytała niewinnym głosem demonstracyjnie rozglądając się dookoła.

Wysoki mężczyzna tylko się jej przyglądał, wbijał w nią wzrok, jakby chciał dostać się do jej głowy. Akurat on tego nie potrafił, Eva była niemal pewna. Gdyby potrafił, już przy ich pierwszym spotkaniu by ją zastrzelił albo przynajmniej aresztował. Uśmiechnęła się więc tylko nieznacznie, choć wzdłuż jej pleców przebiegł dreszcz. To mogło się dla niej kiedyś źle skończyć.

Przesadne ryzyko, tak?

- Mogę w czymś pomóc, panie kapitanie? – wymruczała utrzymując kontakt wzrokowy.

I tym razem nie zareagował na zaczepkę, kiedy specjalnie zwróciła się do niego niewłaściwą rangą. Jeżeli ktoś by ją zapytał, nie potrafiłaby odpowiedzieć, dlaczego akurat jego tak prowokowała. Igrała z niebezpieczeństwem, o czym wciąż przypominał jej Thomas. Pułkownik Alexander Haugen był najeźdźcą, żołnierzem wrogiego imperium. Jednym z tych, którzy wymordowali tak wielu ludzi, że nawet po siedmiu latach jej rodacy nie potrafili się otrząsnąć z szoku i bólu. Jednym z tych, którzy okupowali i eksploatowali jej piękną ojczyznę, próbowali zniszczyć to, co stanowiło jej ducha. Jednym z tych, przez których straciła najbliższych.

Tak, ta myśl zdecydowanie pomogła jej odzyskać właściwe nastawienie.

Nie miało znaczenia, że pułkownik Haugen nie brał udziału w najeździe i przybył do Verterry dopiero pół roku temu. Nosił helroński mundur ze złotym cesarskim emblematem przypiętym nad lewą piersią, a to oznaczało wroga.

Zacisnęła szczękę i uniosła wyżej brodę. Tętno niemal dudniło w jej uszach. To byłoby tak proste, mogłaby go zabić jego własną bronią, zanim zdążyłby krzyknąć. Nikt nie zdołałby mu pomóc, Thomas osłoniłby ją i oboje zdążyliby uciec.

Tylko że cena za tą chwilową satysfakcję z pewnością okazałaby wyższa niż Eva gotowa była zapłacić, a imperium Helronu miało do swojej dyspozycji wystarczająco wielu innych dowódców.

Poza tym Eva nie lubiła zabijać, nawet wrogów.

- Ostrożnie, kiedyś szczęście może panią opuścić – odezwał się w końcu cicho pułkownik.

Co dziwne, w uszach Evy nie zabrzmiało to jak groźba. Przechyliła lekko głowę.

- Każdego w końcu opuszcza szczęście.

Helrończyk spojrzał na nieporadnie podnoszącego się z ziemi mężczyznę, rozejrzał się dookoła, po czym znów skupił spojrzenie na Evie. W głębi tych szarych oczu coś zamigotało, kąciki ust ledwo zauważalnie się uniosły.

Na 6. urodziny: "Coś na sen"

 

Ufff... Ledwo zdążyłam. Choć pomysł chodził mi po głowie już od dawna, i całkiem dobrze się z nim bawiłam, to czasu na spisanie go zdecydowanie brakowało. Zresztą wolny czas to towar w dzisiejszych czasach bardzo deficytowy, a że życie realne jest ważniejsze od wirtualnego, to ostatnie poszło w odstawkę.

Skoro jednak dziś wypadają szóste (taka ładna, nieokrągła rocznica :) ) urodziny bloga, postanowiłam się spiąć i jednak coś napisać.

Miniaturka "Coś na sen" jest dostępna TUTAJ albo na chomiku (plik pdf) tutaj.

Stary, dobry zeszyt :)

Pomimo wygody oferowanej przez różne elektroniczne gadżety, jestem ogromną fanką rozwiązań "analogowych" - tradycyjnego papieru. To dotyczy zarówno książek (często czytam e-booki, ale z zapałem zbieram wersje papierowe), gazet, zdjęć, a także pisania.

"Złe wspomnienia" - nowa wersja :)

Choć kilka miesięcy temu deklarowałam, że kończę z pisaniem, nie potrafiłam całkiem zaprzestać. Lubię nasz piękny język polski, lubię zabawę słowami oraz snucie historii. Na razie nie mam czasu ani cierpliwości na nic nowego, wzięłam więc raz jeszcze na warsztat moje najstarsze opowiadanie - "Złe wspomnienia". 

Koniec tej przygody

Zdecydowałam, że pora zakończyć przygodę z pisaniem.

Rozważałam to od paru miesięcy, a ostatnie kilka tygodni biłam się z myślami. Skoro to jednak mój czas i moje życie, będę się skupiać na tym, co dla mnie ważne. Myślałam, że dociągnę przynajmniej do 10. rozdziału PTA i zobaczę, jak się z tym czuję, ale w międzyczasie kompletnie straciłam do tego serce.

Powodem jest przede wszystkim brak czasu. Pisanie zajmuje go zdecydowanie więcej niż samo czytanie, a ponieważ starałam się, by rozdziały nie były zbyt krótkie, spędzałam nad każdym długie, długie wieczory. Zbieranie materiałów, przygotowanie tekstu czy jego korekta - to wymaga niekończących się godzin, a mi wciąż ich brakuje: rodzina, praca, obowiązki domowe. Staram się spędzać mniej czasu przy komputerze, a więcej z bliskimi. Te nieliczne naprawdę wolne chwile wolę poświęcać na to, co sprawia mi satysfakcję.

I tu przechodzimy do drugiego powodu mojej decyzji - zniechęcenia pisaniem.

Lubię pisanie jako takie, to się nie zmieniło. Nigdy jednak nie ukrywałam, że istnieje ogromna zależność między weną, motywacją do pisania a ilością (i jakością) komentarzy. To one sprawiają, że palce mnie swędzą, że słowa same układają się w zdania. Nie chodzi o zachwyty, te wprawiają mnie w zakłopotanie. Cieszy za to zawsze możliwość poznania Waszych wrażeń, co myślicie o moich bohaterach czy jak się Wam podoba rozwój akcji w kolejnym rozdziale. Wasze domysły co do zagadek. To była zabawa, to wciągało i rekompensowało zarwane nad klawiaturą noce.

Ale kiedy komentarzy jest mało albo składają się one z jednego zdania czy wręcz samego "dziękuję", mój entuzjazm zdecydowanie opada.

Do tego coraz częściej dostaję listy w rodzaju: "Uwielbiam twoje opowiadania, ale nie mam cierpliwości czekać na kolejne rozdziały. Wrócę, jak skończysz pisać." W porządku, tylko że ja nie mam cierpliwości pisać tych kolejnych rozdziałów, jeśli brak dopingu na bieżąco.

"PTA" nie znalazł zbyt wielu fanów, trudno. Być może byłam zanadto rozpuszczona sukcesem "MSAP" czy "Bandyty" i oczekiwałam zbyt wiele. Przyznaję, że nad ostatnią nowelą do "Bandyty" napracowałam się sporo i... czułam się rozczarowana niewielkim odzewem. O liczbie komentarzy pod miniaturkami nie wspominając (choć ze statystyk wynika, iż są całkiem często pobierane). 

Nie zamierzam się na nikogo obrażać. Być może zgubiłam to coś, co przyciągało czytelników do moich opowiadań. Być może - z tym ostatnim opowiadaniem po prostu mi nie wyszło. Być może to kwestia powszechnego braku czasu...

Mniejsza o to, to już nieważne.

Jakąś tam rolę odgrywa również to, że w międzyczasie zaczęłam czuć wręcz niechęć do fanfiction i bardzo już nie chce mi się używać tych imion. Autorskie wersje moich opowiadań nie cieszą się za to powodzeniem.

Doceniam, bardzo doceniam i szanuję czytelników, którzy towarzyszyli mi już od kilku lat, komentując każde z opowiadań (nawet, jeśli nie zasługiwałam na te pochwały). I wobec tej (małej) grupy osób jest mi przykro, że sprawię im rozczarowanie. Dziękuję Wam za rozmowy, za Waszą uwagę i czas poświęcony na napisanie listów/komentarzy.

Wszystkim tym, którzy czytali po cichu lub "zapominali" skomentować... nic nie powiem.

Nie zarzekam się, iż kategorycznie kończę z pisaniem. Niewykluczone, że będę sobie coś tam skrobać, kiedy najdzie mnie wena. Może wrócę do starych opowiadań, by je poprawić, może dokończę PTA czy napiszę coś innego. Nie sądzę jednak, bym miała pojawić się z nimi na chomiku.

Przygoda z pisaniem się skończyła, mam za to sporo pomysłów, czym chciałabym się teraz zająć, a do tej pory brakowało mi na to czasu. Raz jeszcze dziękuję tym wszystkim, dzięki którym pisanie sprawiło mi tyle przyjemności :)

Nanik

PS. Pozdrawiam tych, którzy dobrnęli do końca :)

Hello friends from Russia :)

I haven't forgotten and I'm very glad that you remembered me :) I saw your the visits on my blog.

Now, when I got the message from Tanya about the resumption of the translation, I hope, you'll enjoy the remaining chapters!

Plany? Może fantasy?

Przygoda z PTA tak naprawdę dopiero się zaczyna, podejrzewam, że z tym opowiadaniem spędzę jeszcze sporo czasu. Obiecałam sobie jednak, iż będzie to moje ostatnie fanfiction - kolejne historie, jeśli będę dalej pisać, nie będą już zmieniane na ff.

A o czym one będą? Jeszcze nie wiem. Od dawna już chodzi za mną, żeby napisać coś z gatunku fantasy, takiej klasycznej - z własnym światem... W głowie mam póki co bardzo zamglony jeszcze obraz, bardziej listę paru wątków, które chciałabym rozwinąć, pierwsze niejasne wyobrażenia o postaciach. Za wcześnie, bym mogła cokolwiek opowiedzieć :) Mam jednak pewien fragment, który nie dawał mi spokoju, dopóki go nie spisałam. Nie wiem, czy to wykorzystam, czy akcja będzie rozgrywać się w takiej właśnie scenografii, ale... To takie pierwsze podejście.

Nie związali jej dłoni, a mimo to nie byłaby w stanie ich unieść, aby się bronić. To zresztą nie miało sensu, oznaczałoby jedynie szybszy koniec. Strach przypominał zimny, mokry sznur krępujący jej ciało i odbierający wolę. Nogi poruszały się sztywno, nieporadnie, całą uwagę skupiała więc na tym, by się nie potknąć. To dałoby pretekst milczącemu olbrzymowi za jej plecami, by przytrzymać ją za ramię.

Starała się na nich nie patrzeć, wbijała wzrok w ciemną posadzkę pod stopami, lecz i tak wiedziała, że spomiędzy wąskich szczelin ich niepokojących masek śledziły ją czujne oczy. Dłonie obu mężczyzn, zbyt wysokich i zbyt potężnych, skrywały rękawice pokryte kolcami.

Nie potrafiła stwierdzić, czy prowadzący ją strażnicy byli w ogóle ludźmi.

Wciągając drżący oddech z powrotem skupiła się na stawianiu równych kroków. Nie za szybko, choć jej los i tak został już przypieczętowany. Buty jeszcze nigdy nie wydawały się tak ciężkie, spódnica plątała się między nogami, lepiła do zwilżonego potem ciała.

Poranek, gdy bawiła się z siostrami w ogrodzie, odpłynął daleko, z każdą chwilą stając się mniej realny. Ile czasu minęło, odkąd po nią przyszli? Kilka godzin?

Odrętwiałymi wargami bezgłośnie szeptała modlitwę, jedną z tych, których dawno temu nauczyła ją niania. Jedyne, co wiedziała o tym miejscu, to że nikt, kto przekroczył czarny próg, nie wrócił już do swoich. Nic nie mogło ją przed tym uchronić, nawet pozycja jej ojca.

Mroczny korytarz ciągnął się bez końca, choć w rzeczywistości pokonali go szybciej niż się spodziewała. Kiedy stanęli przed wysokimi na parę metrów drzwiami, dusiła się już z braku powietrza. To nie gorset był przyczyną, to przerażenie dławiło pierś.

Chciała żyć, nie chciała tu umrzeć.

Kolejnych dwóch strażników poruszyło się bezszelestnie otwierając masywne skrzydła. Walcząc z narastającą w niej paniką, głosem, który nie słuchając rozsądku krzyczał, by uciekała, by skuliła się w łkający kłębek, nie potrafiła się poruszyć. Świadomość, iż nie miała szans się wymknąć oraz że nie powinna ich rozdrażniać, niczego nie zmieniała.

Delikatne pchnięcie na plecach zmusiło ją, by jednak zrobiła sztywny krok naprzód, w głąb ogromnej sali. Niezwykłe wnętrze na moment oderwało jej myśli od niebezpieczeństwa przed nią. Czegoś takiego nie widziała jeszcze w żadnej z eleganckich domów, w których bywała, w żadnej z okazałych rezydencji znajomych jej rodziców. Ściany komnaty, otoczone kolumnadą, niknęły w półmroku, jakiego nie mogły przełamać rozmieszczone gęsto świece. Nastrój grozy potęgowała wszechobecna czerń: gładki lśniący kamień na posadzce, ciemne mury po bokach.

W końcu zwróciła spłoszony wzrok prosto przed siebie, ku grupie mężczyzn, którzy rozmawiali cicho skupieni dookoła centralnej postaci na masywnym, bogato zdobionym krześle.

Na tronie, pomyślała nieprzytomnie.

W cienia za tronem wyłaniał się straszliwy łeb mitycznego stwora, jego monstrualne skrzydła unosiły się po bokach, jakby osłaniały siedzącą na podniesieniu postać. Dłuższe, ciemne włosy mężczyzny, wydawały się przetkane srebrnymi pasmami, to jednak w żaden sposób nie odejmowało mu powagi. Odziany w czerń wyglądał prawie normalnie. Prawie, gdyż nawet z tej odległości wyczuwała otaczającą go aurę grozy. Gdyby tak się nie bała, sparaliżowana ciemnym spojrzeniem, wolałaby skupić się na młodszym mężczyźnie, który teraz nieco się przesunął stając z boku tronu. Wydawał się bardziej ludzki, choć to były jedynie pozory.

Naciskana przez milczącą obecność koszmarnych strażników zmusiła mięśnie do wysiłku i powoli kroczyła przez salę. Kątem oka dostrzegała ciemność kłębiącą się w kącie po lewej. To wyglądało nienaturalnie, cienie nie powinny gromadzić się w jednym miejscu. Zdawało się jej, że coś się tam poruszyło. Wbiła paznokcie w dłonie walcząc o panowanie nad sobą. Cokolwiek czaiło się tam w mroku, nie mogło być bardziej niebezpieczne od potwora na tronie.

Chciała przeżyć, choć szanse wydawały się niewielkie.

Oddech dziewczyny przyspieszył, wzdłuż kręgosłupa spłynęła strużka lodowatego potu. Pokonanie ostatnich metrów wydawało się niemożliwością, w końcu więc zatrzymała się, gdyż nogi się pod nią uginały.

Mężczyzna w czerni, a tylko on się teraz liczył, lekko przechylił głowę obserwując ją z okrutną uwagą. Nie potrafiła na niego patrzeć, spuściła więc wzrok dostrzegając jednak, że w ciemności po lewej rozbłysły dwa jasne, lśniące srebrzyście punkty.

Para oczu.

Zapraszam do kawiarni "Pod Tańczącym Aniołem" :)

Pomysł na to opowiadanie narodził się... grubo ponad rok temu. Początkowo oczywiście była to tylko mglista koncepcja, wiedziałam, że chciałabym zawrzeć w nim dwa wątki. Po pierwsze odrobinę magii (nie potrafię sobie tego odmówić!), ale nie takiej, jak dotychczas, tylko... Przywrócić do istnienia siły, których dziś nikt już nie traktuje na poważnie, rozprawić się z zapomnianymi mitologiami. To założenie uległo oczywiście znacznej modyfikacji, elementy nadprzyrodzone w PTA się znalazły, ale... W jakiej postaci, to się dopiero okaże. Wbrew wrażeniu, jakie mógł wywołać prolog, nie one będą najważniejsze.

Drugim wątkiem/pomysłem, istotniejszym, była relacja między głównymi bohaterami. Dość często w romansach mamy centralną postać kobiecą, która jest rozdarta między dwoma mężczyznami. Zatem... Przekornie zdecydowałam, iż trzeba odwrócić te role - i to mężczyzna będzie się wahał między dwiema intrygującymi go dziewczynami... Ale właściwie i ten wątek pojawi się w zmienionej formie, nie mogę już bowiem twierdzić, iż PTA opowiada o głównym bohaterze, który musi wybierać... Wychodzi na to, że tych wyborów będzie więcej, chyba każda z postaci będzie miała własny dylemat. To będzie raczej historia o grupie ludzi przeżywających każdy swoje problemy: o jednych będzie więcej, o innych mniej. Nie wszyscy dają się polubić. Ich losy ściśle się ze sobą splatają, narracja trzecioosobowa pozwoli mi zajrzeć do duszy każdego z nich. Albo prawie każdego, bo w niektóre serca wolałabym nie zaglądać :) 

Mogę obiecać, że będzie spora dawka dramatyzmu. Tragedia, której nie da się uniknąć, ból oraz strata. Jak radzić sobie ze świadomością, że ktoś bliski nieodwołalnie musi odejść? Ale nie chciałabym, by to smutek zdominował PTA - zbyt wiele mam Wam do opowiedzenia o moich bohaterach: o tolerancji, o przyjaźni oraz zaufaniu, o kurczowym trzymaniu się przeszłości. Pojawi się przemoc, poczucie bezradności, ale i bezinteresowna pomoc. Pytania o to, co jest naprawdę w życiu istotne. 

Brzmi zbyt poważnie? Może... Takie jest życie, ale chciałabym, żeby to była opowieść o życiu właśnie... O życiu z może tylko trochę przesadnie nagromadzonymi nieszczęściami, tylko "trochę" podkoloryzowanym (bo to jednak romans, a nie proza naszej codzienności).

Kiedy rozmyślałam o poszczególnych postaciach, w mojej głowie stopniowo pojawiały się kolejne, zagadywały, domagając się, by im również pozwolić zaistnieć. I wiem, że w miarę pisania kolejnych rozdziałów ten tłumek może się powiększać - każde opowiadanie jest dla mnie przygodą, a chociaż zasadniczą oś fabuły mam ustaloną zanim przystępuję do pisania, to bez mojej świadomej woli pojawiają się najróżniejsze pomniejsze wątki, sytuacje czy zdarzenia, przez efekt końcowy w niewielkim tylko stopniu przypomina to, co sobie pierwotnie wymyśliłam. 

Przestałam już z tym walczyć, próbować poskromić kaprysy mojej wyobraźni, i mam wrażenie, że Wam również to odpowiada. Zobaczymy, co czeka nas na końcu tej podróży :)

Ponieważ nie spieszyłam się z budowaniem konstrukcji PTA ("Alpine" wlokło się bez końca), miałam trochę czasu na zbieranie materiału oraz "dokształcenie się" z pewnych dziedzin. Te poszukiwania to zawsze bardzo czasochłonny, ale i fascynujący etap, ciągnący się zresztą do ostatnich stron. Chwilami czułam się sfrustrowana czy wręcz przygnębiona, czasem - zaskoczona rezultatem. To również jedna z zalet tej zabawy - dzięki niemu mam dodatkową okazję zaspokajać mój głód wiedzy o ludziach i świecie.

Jak już kiedyś wspominałam, PTA będzie moim ostatnim opowiadaniem w konwencji fanfiction. Znużyły mnie już te same imiona, a jeszcze bardziej związane z nimi skojarzenia oraz oczekiwania. Czuję się nimi zbyt ograniczona - uwielbiam niespodzianki, a ramy fanfiction nie na wszystko mi pozwalają. PTA powstaje przede wszystkim jako opowiadanie autorskie, poszczególne rozdziały będę "konwertowała" na wersję ff, wtórną (mogą więc zdarzać się błędy - ten w prologu już skorygowałam). Wygląd postaci niekoniecznie będzie odpowiadał kanonom ff. Do tego - Bella będzie ukrywała się pod innym imieniem. Nie znaczy to, że chcę połączyć Edwarda z kimś innym, paring będzie ff-klasyczny, tylko na razie nie ujawnię, która z kobiet nosi to imię :)

Nie potrafię powiedzieć, jak długa będzie to historia - ja już wiem, co się wydarzy, lecz chcę, by opowieść toczyła się własnym rytmem. Treści do fabuły mam w tej chwili na trzy części (np. w drugiej będzie dużo więcej o Judith/Rose, w trzeciej - o Holly), ale czy one powstaną, to też się dopiero okaże. To - zależy również od Was. Wątpię, bym wytrwała do końca bez Waszych komentarzy :)

Z bohaterami PTA - w mojej głowie - spędziłam już wiele, wiele czasu. Z niektórymi z nich zdążyłam się już zaprzyjaźnić, opłakałam ich ból i cieszyłam się z sukcesów. Innych - wciąż staram się lepiej poznać, próbuję polubić. Teraz chciałabym i Wam o nich opowiedzieć.

Pragnę podziękować za wsparcie - zdjęcia, jakie podsuwałyście w ramach "castingu" parę miesięcy temu :) To było inspirujące, a świadomość, że jesteście ze mną, dała mi ogromną motywację. W tym miejscu pragnę podziękować również Anuś i Doroty5 za cierpliwe wysłuchiwanie moich pomysłów i wątpliwości.

Opowiadanie dedykuję Victoriua - Kochana, wierzysz we mnie mocniej niż na to zasługuję :)

Zapraszam zatem do Filadelfii do kawiarni "Pod Tańczącym Aniołem", na filiżankę dobrej kawy i niespieszne pogawędki, na spacer przez tajemniczy ogród i odkrywanie tego, czego większość ludzi zazwyczaj nie dostrzega :)