O moich opowiadaniach.

Dlaczego zdecydowałam się na Twilight fanfiction? 

Nie wiem. Nie potrafię tego nawet samej sobie przekonująco wytłumaczyć. Sagę czytałam w okresie, kiedy rozpaczliwie potrzebowałam czegoś, co mnie rozproszy... Byłam na krawędzi załamania. Nie, właściwie to  poza nią. I te książki, choć bardzo naiwne i wyjątkowo "amerykańskie" - podziałały. Może to dlatego czuję do nich taki sentyment, związany nie tylko z ich treścią, co z sytuacją. To była moja pierwsza ucieczka.

Do świata fanfiction trafiłam zupełnie przypadkiem. Z początku... nie potrafiłam się w nim odnaleźć, te wszystkie opowiadania wydawały mi się takie... dziwne. Jak można odmieniać te imiona przez wszystkie historie tego świata? I zresztą nie tylko tego świata... Ale czytałam, bo to wciągało - gwarantowało, że w moich myślach będą całkiem miłe fantazje, a nie nieustający żal.

W pewnym momencie poczułam potrzebę, aby samej coś napisać. Przecież takie historie siedziały w mojej głowie od kiedy pamiętam. Zmieniała się ich treść, dojrzewała razem ze mną. Teraz wystarczyło nadać im właściwe imiona, ubrać w słowa... Wahałam się, czułam niepewnie, miałam wątpliwości... Aż w końcu któregoś dnia usiadłam i zaczęłam pisać.

Nie potrafię sobie wyobrazić, że piszę o innych bohaterach. Zupełnie mnie to nie wciąga. Może kiedyś przyjdzie i na to pora...

Pierwsze były "Złe wspomnienia". To chyba najbardziej osobiste z moich opowiadań. Nie, nie mam żadnych doświadczeń z mafią czy porwaniami... Ale umieściłam tam wiele wspomnień z okresu moich studiów, niemal wszystko - akademik, biblioteka, ulubione miejsce nad rzeką, nawet ten klub studencki (tam "Cave", u mnie "Grotte")... I bohaterowie, którzy mieli swoje pierwowzory w rzeczywistości. I moje najukochańsze góry - pisałam o nich prosto z serca.

Kiedy czasem wracam przekartkować sobie "ZW", jestem przerażona ilością błędów. Nie tylko literówki, powtórzenia, zgrzyty stylistyczne... Teraz - wiele rzeczy napisałabym inaczej. Staranniej skonstruowała fabułę... 

Może kiedyś jeszcze to poprawię. A może nie. Nie chce mi się już chyba jednak wracać. Wolę zająć się nowymi pomysłami, które wciąż kłębią się w mojej głowie...

 

Pisząc "Azyl"czułam się już swobodniej. Lepiej orientowałam się w technice, starałam się pilnować czasu przeszłego, zwracałam baczniejszą uwagę na słownictwo. Wiedziałam mniej więcej, jaki efekt chciałam osiągnąć i staranniej zaplanowałam fabułę, pilnując, by powoli odsłaniać tajemnice... Tak, jak nie miałam nigdy problemów z postacią Belli, dość łatwo się z nią utożsamiając, tak przy "Azylu" sporo problemów sprawiał mi Edward. Nie chciałam robić z niego playboya, nie chciałam go zbyt "mądrego", bo nie byłoby frajdy w dawaniu mu nauczki... W pewnym momencie byłam bliska załamania, czułam, że wyszła mi  z niego taka nieciekawa ciepła klucha. Gdyby nie gorące wsparcie ze strony Spaz i Lusi, nie dokończyłabym tego...

W tym ff również umieściłam sporo osobistych treści - moją filozofię życiową, moje marzenia o małym domku wśród zieleni...

Mogę powiedzieć, że dopiero MSAP pisałam w pełni świadomie. Tam również jest sporo błędów, wiele mogłabym zmienić... Pisałam już o tym opowiadaniu w jednym z wcześniejszych postów. Zaskoczyło mnie samą, rozwinęło się w coś, czego nigdy bym się nie spodziewała. Ale też dostarczało ogromnych emocji, wiele radości. Nie mogłam uwierzyć, gdy w pewnym momencie pisałam po 30-40 stron tygodniowo. Wspaniały doping ze strony wyjątkowych ludzi bardzo mi w tym pomagał. Gdybym pisała to spokojniej, nie spiesząc się - być może uniknęłabym błędów. Nie potrafiłam jednak zwolnić tempa, czułam się jak w transie, a jednocześnie - byłam tym coraz bardziej znużona i przytłoczona tą historią...

MSAP, w przeciwieństwie do dwóch pierwszych opowiadań, nie był inspirowany moimi wspomnieniami czy podejściem do życia. Wpływał za to dość mocno na mnie - pisząc z perspektywy sześciu różnych osób, angażując się w ich intensywne emocje... przeżywałam to z nimi. Sama już nie wiem, na ile moje nastroje wpływały na treść rozdziałów, a na ile - akcja opowiadania wpływała na mnie...

"Bandytę" biorę jak na razie "na chłodno". Skupiam się na komplikowaniu fabuły, wymyślaniu siatki zagadek... Palce aż palą mnie do spisywania tego wszystkiego, co powstaje w mojej głowie... Nigdy nie interesowałam się westernami, ale teraz, szukając wiedzy, materiałów, weszłam głęboko w ich świat. I doskonale się bawię. 

Miniaturki z kolei... Czasem w mojej głowie pojawia się jakiś obraz. Emocja. Wspomnienie. Sytuacja. Sen. Coś zbyt drobnego, by zbudować z tego opowiadanie, ale też zbyt intensywne, by ot tak pozbyć się tego z myśli... "Ostatni raz" powstał pod wpływem bardzo smutnych wiadomości. Musiałam to z siebie wyrzucić. Pomysł na "Urlop" narodził się w czasie... urlopu w Bieszczadach, kiedy nocą hałasujące pod dachem kuny nie pozwalały mi zasnąć. Otoczona romantycznymi i dramatycznymi historiami z tamtego regionu wyśniłam horror. Napisać udało mi się go dopiero w domu i to za dnia - wieczorami nie potrafiłam do tego usiąść. "Wyśniony" powstał z myślą o Spaz, pewnego dnia po prostu to zobaczyłam. "Świeca" narodziła się, gdy czytałam bajki na dobranoc... Kartkowałam tom Andersena i wtedy uświadomiłam sobie, że te baśnie wcale nie muszą być radosne...

Mam jeden projekt rozpoczęty, smutny raczej i trudny. Kochana V. bardzo mnie zmotywowała swoją recenzją, lecz na razie nie potrafię się jeszcze za niego zabrać. 3 rozdziały i nijak nie chce się dalej posunąć. Nosi mnie za to, by napisać dwie miniaturki. Jedna - w związku z nadchodzącym latem - będzie o górach, tytuł roboczy "Burza". Druga - "Przysięga", będzie trzyczęściowa, w formie kartek z pamiętnika. Obawiam się, że jej treścią bardzo się narażę. Trudno. Już od dawna chciałam zmierzyć się z tym tematem...

I gdzieś tam w zakamarkach mojej świadomości znów krąży mroczny, tajemniczy i niebezpieczny Edward... Jeszcze nie wiem, kim dokładnie będzie, ani gdzie mieszka... Ale intryguje mnie i rozprasza...

O muzycznych źródłach inspiracji...

Lubię słuchać muzyki przy pracy, tak w ogóle, jako łagodnego tła, ale dopiero od niedawna pozwalam, by ten podkład wpływał na to, co piszę. Czasem wybieram kawałki pod moje samopoczucie, czasem - pod to, co chciałabym napisać. Słucham ich w ciągu dnia, kiedy mam chwilkę, by pomysleć...

Jakiś czas temu Twistedspaz zwróciła moją uwagę na "Lux aeterna" Clinta Mansella (wciąż mam przed oczyma wyobraźni, jak jej Edward gra ten kawałek...) - ten utwór niesamowicie oddawał mój stan ducha i towarzyszył mi wiernie przez ostatnie rozdziały MSAP (nie jako jedyny, ale najczęściej - i to być może wyjaśnia trochę nastrój niektórych scen). Z kolei "Bandyta" to przede wszystkim "Big Iron", "Ballad of Alamo" (Marty Robbins) i trochę podobnych ballad. Nie wiem, czy można nazwać to country (z tym gatunkiem kojarzy mi się tylko "Cotton Eye Joe"), bluegrass czy jeszcze inaczej. Lubię te żywe melodie, lubię wsłuchiwać się w słowa - opowiadają ciekawe historie, które same w sobie mogłyby być inspiracją. "Jezebel" (Frankie Laine), "Five brothers", "They're hanging me tonight" (obie wyk. Marty Robbins - uwielbiam jego głos!), i wiele innych.

Tak właśnie było z "Bandytą". Szukałam piosenek, które mogłyby być zagrane na ognisku w Detroit Lake, nieoceniona Spaz podesłała mi kilka świetnych kawałków (które wykorzystałam!!), a szukając dalej trafiłam na "Big Iron" - po odsłuchaniu tego kilka razy poczułam, że muszę wysłać Edwarda na Dziki Zachód... I tak narodził się pomysł na "Twilight western" - jednak gdyby nie poparcie pewnej fantastycznej kobiety, nie zaczęłabym tego...

Na swojej codziennej playliście mam dość eklektyczny zbiór - trochę klasyki, trochę poezji śpiewanej, kilka ulubionych kawałków popowych, ale i te kowbojskie i nawet Hymn ZSRR w wykonaniu Chóru Armii Czerwonej (bajka!! muszę jeszcze ich "Kalinkę" sobie dorzucić). Przy każdej zmianie nastroju, w mojej głowie kotłują się inne myśli... i pojawiają się nowe pomysły...

Kiedy rozbrzmiewa "Wilcze zęby, oczy siwe..."... to kusi.. Ale nie, wysłanie ich do XVIIwiecznej Rzeczpospolitej byłoby już przegięciem ;) Sporym przegięciem.

A to inne źródło "inspiracji" - pyszny i niezawodny i bardzo mocny likier czekoladowy domowej roboty ;) Wystarczy puszka mleka skondensowanego (długo gotowana), wódka i jakiś dodatek smakowy. Zdjęcie jest już niestety nieaktualne, a butelka pusta. Ale było pycha :)

Zapraszam na epilog MSAP!!

Tadam!! Skończyłam pisać MSAP!! Całość już dostępna :)

Aż nie mogę uwierzyć, że w końcu się udało ;)

Na pewno jest tam wiele błędów, i takich prostych literówek, i składniowych, i logicznych. Wiele scen można byłoby jeszcze dopracować. Gdybym skupiła się na tym tekście jeszcze przez parę miesięcy, mogłabym go poprawić. Ale już mi się nie chce.

Kiedy w czerwcu ubiegłego roku zaczynałam rozmawiać z Lusi o opowiadaniu, w którym byłaby magia, nadnaturalne moce, nie spodziewałam się, co z tego wyniknie. Marzyło mi się opowiadanie fantasy, takie, w którym nie musiałabym się za bardzo martwić prawdopodobieństwem zdarzeń i sensownym wyjaśnieniem różnych dziwnych sytuacji. Chciałam... puścić wodze wyobraźni, ale w inny sposób niż w moich pierwszych opowiadaniach. Lusi podsunęła mi pomysł z przepowiednią, z ciemną siłą. Powoli tworzyłam fabułę, szkicowałam sobie charakterystykę postaci, powiązania między nimi, drzewa genealogiczne. W lipcu brałam ze sobą na spacery gruby plik kartek. Siadałam na obramowaniu piaskownicy i kontrolując jednym okiem skrzacika, notowałam coraz to kolejne pomysły.

Mroczny i tajemniczy Edward, taki, jaki przyjechał do zamku, był jednym z pierwszych obrazów, które pojawiły się w mojej głowie. Milczący, ubrany na czarno mężczyzna, nonszalancko opierający się o ścianę i wodzący obojętnym wzrokiem po całej sali, prześladował mnie w snach. W pewnym sensie dookoła niego zbudowałam główny wątek opowiadania. Scena, w której po balu przycisnął Bellę do ściany, była pierwszą, jaką napisałam. Później dopiero zastanawiałam się, jak wpleść ją w treść opowiadania ;)

Kiedy pod koniec sierpnia zaczęłam pisac pierwsze rozdziały, nie spodziewałam się, że wyjdzie tego ponad 800 stron! Nie pisałam na siłę, nie brakowało mi pomysłów, wręcz przeciwnie, czasem było ich aż zbyt wiele i czułam ogarniajace mnie znużenie - pisałam, pisałam i nie mogłam skończyć rozdziału, gdyż przy każdym kolejnym jego czytaniu przychodziło mi do głowy coś jeszcze.

Akcja bardzo często wymykała mi się spod kontroli. Choć najważniejsze wydarzenia miałam zaplanowane zanim jeszcze zabrałam sie za pisanie, moi bohaterowie działali niezależnie ode mnie, nie ulegając moim naciskom. Mogłam jedynie próbować za nimi nadążyć.

Wiedziałam, że będzie to dość złożona sceneria, z wieloma postaciami, wątkami. Chciałam napisać to porządnie i starałam się zawczasu przygotować. Nie planowałam jednak tych wszystkich trudnych emocji, tak głębokiego wchodzenia w ich serca i umysły. To było... wyczerpujące. Nieraz czułam się zagubiona, wciąż przeskakując między tą moją szóstką bohaterów, zapominałam, jak się nazywam.

Nie pisałabym jednak wbrew sobie. To była przede wszystkim niesamowita przygoda. Ta historia wypełniała moje myśli przez te parę minionych miesięcy i zmuszała, bym się na niej skupiała. Cieszyłam się, opisując ich radości, smuciłam, kiedy płakali. Przeżywałam to wszystko razem z nimi. Kiedy miałam doła, brałam się za te trudniejsze sceny, obdarowując ich własnymi emocjami. Potem wracałam, by czerpać siłę z ich uśmiechów, gdy dobrze się bawili.

Wiem jednak na pewno, że nie stworzyłabym tego, gdybym pisała tylko dla siebie. To komentarze, to wszystkie słowa zachęty, jakie otrzymałam, dodawały mi energii, by pisać dalej, więcej. Bez tego wsparcia, MSAP nie powstałoby w takim kształcie (i objętości).

I za to z całego serca dziękuję!

Po wrzuceniu każdego kolejnego rozdziału co chwila zaglądałam, czy są już komentarze, czekałam na każde słowo. Niepokoiłam się, czy rozdział spodobał się, czy też będą uwagi, zastrzeżenia. Ciekawiło mnie, które sceny zyskają aprobatę, co przyciągnie uwagę. Z każdym kolejnym komentarzem czułam, jak napełniała mnie nowa energia, toteż zazwyczaj od razu z zapałem brałam się za pisanie dalej. A kiedy już wpadłam w trans pisania, zazwyczaj zapominałam, która była godzina... MSAP kosztował mnie wiele zarwanych nocy, ale nie żaluję tego.

Cieszę się, że skończyłam, choć... będę tęsknić za MSAP. Teraz jednak mam nową zabawkę. Bandyta opanował moje myśli i serce, nie pozwala mi w nocy spać. Siedząc w tramwaju czy idąc do pracy cały czas się uśmiecham, kiedy wyobrażam sobie, co... się tam będzie działo.

Dziś jeszcze świętuję, a jutro... biorę się za tą nową przygodę :)