Motylkowo

Tak sobie pomyślałam, że o tej porze roku przydałoby się trochę kolorów...

Roztocze, cz. 3 - okolice Zwierzyńca

Parę obrazków z okolic Zwierzyńca...

Trofeum :)

Wypatrzyłam go któregoś dnia w ogródku! Ha, warto było dopieszczać budleję, owijać na zimę i przycinać wiosną. W lipcu, jak co roku, doczekałam się kolorowych gości, a wśród nich i takiego wyjątkowo imponującego - paź królowej :) Nie potrafię ocenić, który to z podgatunków. Był większy niż rusałki, o wiele bardziej płochliwy, ale... śliczny :) 

Stałam w skwarze chyba przez kwadrans czekając, aż oswoi się z moją obecnością i pozwoli sfotografować. Warto było :)

Coś :)

Kilka dni temu na balkonie wypatrzyłam "coś". Wyglądało interesująco, mała zasuszona kulka, jakby owoc lub nasiona... Zawsze byłam ciekawska. Zanim przystąpiłam do badania, przygotowałam sobie aparat.

UWAGA! Dalsze zdjęcia oglądacie na własną odpowiedzialność! Wrażliwym odradzam!

Afrykarium!

Przyznaję się bez bicia - uwielbiam chodzić do ZOO. Mogłabym tam spędzić wiele, wiele godzin, najpierw długo obserwując zwierzęta, a potem robiąc im zdjęcia. I od nowa obserwując i znów robiąc zdjęcia... Kiedy więc udało się nam wybrać do otwartego kilka miesięcy temu Afrykarium we wrocławskim zoo, cieszyłam się jak dziecko :)

Nie potrafię zrozumieć...

Odkryłam, że jestem nietolerancyjna.

We wczorajszym wyroku Trybunał Konstytucyjny zmienił swoje stanowisko sprzed dwóch lat i uznał, wolność religijna jest ważniejsza od przepisów o ochronie zwierząt (tych, zezwalających uśmiercać zwierzęta dopiero po ich ogłuszeniu). Tym samym TK otworzył drogę do wprowadzenia przepisów umożliwiających w Polsce ubój rytualny na masową skalę.

W sieci.

Pająki nie są może ani szczególnie ładne ani sympatyczne, ale stanowią całkiem ciekawy obiekt zdjęć makro. Przynajmniej moim zdaniem. A skoro wyroiło się ich na koniec lata całkiem sporo, nawet nie próbowałam się opierać pokusie zapolowania na nie.

Uwaga! Uprzedzam, że dalej obrazki tylko dla osób o mocnych nerwach, które nie obawiają się oglądania tych stworzeń z bliska :D

Jurek :)

Spotkaliśmy go jeszcze w sierpniu, w pobliskim lesie. Szeleścił sobie wesoło w liściach, w ogóle nie wydawał się przestraszony, więc to my musieliśmy się wycofać. Niestety, nie miałam przez sobie aparatu, więc zdjęcia zrobione są telefonem.

W sieci.

Siedział sobie, taki ładny, pięknie podświetlony popołudniowym słońcem.
Nie mogłam się mu oprzeć :)

Motyle

Tradycyjnie - letnia kolekcja, tych skrzydlatych i kolorowych :)

Bandzior

Temu to chyba zeszłabym z drogi ;)

Tajniak :)

Dość często spotykam go w ogródku. Jak to koty, jest cichy i ciekawski, zawsze sprawdza, kto wkroczył na jego teren. Podchodzi ukradkiem, lecz ilekroć na niego zerkam, udaje, iż znalazł się tam przypadkiem albo jest zajęty lizaniem łapki albo śledzeniem ptaków. Kolejne kilkanaście sekund i już zachodzi mnie z drugiej strony...

Niestrawne kabanosy.

Krakowskie Towarzystwo Opieki nad Zwierzętami wykupiło dwa konie przeznaczone na sprzedaż do rzeźni. Konie te służyły przez wiele lat w Zakopanem, woziły turystów do Morskiego Oka. Kiedy ich stan zdrowia nie pozwalał na dalszą pracę, właściciele zdecydowali się je sprzedać. Na mięso.

Podobne wiadomości raz po raz pojawiają się w mediach, wraz z prośbami o wsparcie. I taka też jest moja instynktowna reakcja - zwierzę nie jest rzeczą, a skazywanie na przedwczesną śmierć konia, który przez wiele lat służył człowiekowi, towarzyszył mu na co dzień, jest po prostu okrutne.

Ale... Zatrzymałam się przy tej myśli próbując spojrzeć na sprawę z innej strony. Z perspektywy kogoś, kto utrzymuje się z pracy tych zwierząt, kto potrzebuje środków na zakup nowych, by samemu nie być głodnym (ok, może odrobinę przesadziłam - generalnie chodzi o jego własność). Czy mogę go oceniać, jeśli dysponuje swoją własnością? Nie katuje tych zwierząt - tylko sprzedaje temu, kto mu (odpowiednio - to słowo klucz) zapłaci. To motyw, jakim kieruje się chyba większość ludzi (oprócz szlachetnych wyjątków, które podziwiam).

Nie jestem wegetarianką. Może nie przepadam za koniną, ale też nie mogę  być hipokrytką. Skądś bierze się mięso na moim talerzu (ze sklepu!! tak, ze sklepu!!). Los anonimowych i bladych kurczaków czy bezimiennych świnek mniej łapie za serce niż widok pięknych koni prowadzonych "na rzeź"... Te ostatnie były w końcu bardziej widoczne, przebywały wśród ludzi.

I tak wciąż się zastanawiam. Bezduszna chciwość czy jednak normalna, "biznesowa" decyzja? Nie wiem, ale coś mnie gniecie w żołądku, takie poczucie niesmaku...

Zimowi goście

Zdjęcia już właściwie nieaktualne, ale co tam...

Kolejność dziobania - ważna sprawa.

Na kolorowo: motyle

Zima nie zima, nie wiadomo jeszcze, jak to w tym roku ostatecznie wyjdzie, a mi zostały z lata zdjęcia motyli. Skoro za oknem jeszcze nie-wiosennie, to może chociaż tutaj wpuszczę więcej kolorów?

Budleja, floksy, liatra kłosowata - te kwiaty przyciągają i ogłupiają motyle, więc... Dopilnowałam, by znalazły się u mnie w ogródku. Na zdjęciach powyżej i poniżej pokazałam, jak blisko pozwalają do siebie podejść :) Pozostaje zachować cierpliwość (bo one rzadko siedzą nieruchomo) i czekanie, aż zechcą rozłożyć skrzydełka pod odpowiednim kątem...

Rudzielce

Niedaleko miejsca, gdzie mieszkam, jest skwer, właściwie mały lasek pełen wiewiórek. Dawno go nie odwiedzałam, jakoś zabrakło czasu, lecz w końcu dotarłam tam pewnego pochmurnego, grudniowego przedpołudnia. Z początku wydawało mi się, że rudzielce wyniosły się - w lasku panowała cisza. Ale wystarczyło przykucnąć pod jednym z drzew, poczekać, aż przejdą spacerowicze z psami, postukać trochę orzechami... Zaczekać cierpliwie... I już wkrótce na korze zaszeleściły pazurki... 

Trzy, pięć, sześć... Chyba nawet siedem ich tam było. W polu widzenia :) Ostrożniejsze niż kiedyś, nie podchodziły aż tak blisko, do tego brakowało słońca, więc zdjęcia nie są najlepsze :/

Ale chociaż nogi mi ścierpły, czas spędziłam przyjemnie :)