Dla ochłody...

Nie lubię gotować. Kuchnia to nie mój żywioł i naprawdę chętnie ustąpiłabym miejsca komuś innemu zajmując się chociażby zmywaniem. Niestety, póki co nikt z domowników się nie zgłosił, muszę więc co dzień kombinować, jak - pomimo mojego niechciejstwa - nakarmić rodzinę zdrowo i smacznie. 

Na zdrowie?

Staram się zwracać uwagę na to, co kładę na talerzu. W miarę możliwości - choć bez fanatyzmu - szukam sposobów, by było to nie tylko smaczne, ale i zdrowe. Żyjemy w mocno zanieczyszczonym środowisku, chemia atakuje nas z każdej strony, raz po raz pojawiają się doniesienia, że znów odkryto szkodliwe substancje w kolejnej grupie produktów dotychczas uważanych za zdrowe, jak na przykład w rybach, zielonej herbacie czy tradycyjnych wędlinach.

Zapachniało Świętami...

W sobotę, choć szare, ciemne niebo za oknem odbierało chęci do jakiegokolwiek działania, zmobilizowałam się i umyłam okna, wysprzątałam, co należy. A potem, gdy została chwila, by usiąść z herbatą i gazetą, zdobyłam się na jeszcze jeden wysiłek - upiekłam ciasteczka. Piekę je zwykle zimą, dlatego ten zapach kojarzy mi się przede wszystkim z grudniem - całe mieszkanie pachniało wanilią, piernikiem...

Coś słodkiego na zimny dzień...

Sposób na zimny, ponury dzień - filiżanka aromatycznej kawy.

Niech żyje pomidorówka :)

Uwielbiam te chwile, gdy moje dziecko wchodzi do domu i już od progu woła: "O! Czuję moją ulubioną zupkę!" Co prawda takim entuzjazmem reaguje wyłącznie na trzy zupy: rosół, pomidorową i barszcz czerwony (przy czym w tym ostatnim przypadku nie o sam barszcz chodzi, a o towarzyszące mu pierożki), ale wolę kłaść akcent na "aż trzy" zupy :)

Święto dynii :)

Nie wiem jak Wy, ale ja z dynii najbardziej lubię zupę - w wersji pikantnej, zmiksowaną na gładko, z podduszonym na oliwie czosnkiem i imbirem oraz grzaneczkami. 

Letnie smaki

Nie lubię gotować. Nigdy nie lubiłam. Ale latem, kiedy na straganach pełno warzyw, a zioła na moim balkonie kuszą aromatem, to... Potrafię znaleźć w sobie i motywację i wenę na zrobienie czegoś ciekawego. Przede wszystkim kolorowych sałatek :) Gdyby to ode mnie zależało, mogłabym się tylko do nich ograniczać :)

Ciasto (nie)przepisowe.

Niedawno Skrzat zgłosił zapotrzebowanie na trzy wydmuszki. Co było zrobić? Dmuchałam. A jak już miałam wydmuchane jajka na misce, uznałam, że szkoda je wyrzucić. Wcześniej nie przemyślałam, co z nimi zrobić: na jajecznicę nikt nie miał smaka, więc może ciasto? Tylko jakie?

Kucharka ze mnie marna, nie przepadam za tym ;)

Dosypałam mąki, ale tej tortowej miałam jedynie końcówkę, hmm... Żal męża po nocy do sklepu ganiać, zaczęłam więc szukać po szafkach - znalazła się resztka żytniej i trochę ziemniaczanej (wątpię, by istniał taki przepis). Wystarczyło akurat (no i wiem, że muszę uzupełnić zapasy). Cukier, trochę margaryny na szczęście w lodówce też się udało upolować. O tym, że przy takiej egzotycznej mieszance proszek do pieczenia mógłby pomóc, pomyślałam dopiero później. Szybko zarobiłam ciasto, przy okazji poszukiwań mąki wypatrzyłam zapomniany słoiczek z wiśniami w cukrze. Owoce włożyłam między dwie warstwy ciasta, jak do tarty. I do piekarnika...

Następnego dnia akurat zajadaliśmy ze smakiem ten dziwaczny wypiek, zrobiony zupełnie bez przepisu i dokładnie na opak, gdy w radiu jakiś specjalista tłumaczył, że przy pieczeniu ciast bardzo istotna jest nie tylko kolejność dodawania składników, ale nawet kierunek, w jakim mieszamy je (odpowiednią!) łyżką.

Hmm... Tak, z pewnością miał rację ;)

Mały spoiler najbliższego rozdziału?

"Po kilku minutach siedzenia w absolutnym bezruchu podniosła się zwinnie i zaalarmowany tą zmianą mężczyzna zerknął w jej kierunku. Miał wrażenie, że wyglądała na spokojniejszą.

- Mogę się przytulić?

Bez słowa wstał i obszedł biurko, a dziewczyna wsunęła mu się w ramiona. Obejmując ją tak ciasno mógł niemal poczuć, jak napięcie powoli ustępowało z jej ciała, oddech stał się głębszy, miarowy. Przycisnęła policzek do jego piersi, westchnęła cichutko. Miała wspaniałe ciało, szczupłe i sprężyste, ciepłe pod jego dłońmi, lecz choć nieustannie ponawiała zaproszenia, nigdy z nich nie skorzystał. Nie zamierzał też uczynić tego w przyszłości, aczkolwiek nie potrafiłby też przekonująco wyjaśnić dlaczego.

W głębi duszy niejasno czuł, że idąc z nią do łóżka skrzywdziłby ją."

O muzycznych źródłach inspiracji...

Lubię słuchać muzyki przy pracy, tak w ogóle, jako łagodnego tła, ale dopiero od niedawna pozwalam, by ten podkład wpływał na to, co piszę. Czasem wybieram kawałki pod moje samopoczucie, czasem - pod to, co chciałabym napisać. Słucham ich w ciągu dnia, kiedy mam chwilkę, by pomysleć...

Jakiś czas temu Twistedspaz zwróciła moją uwagę na "Lux aeterna" Clinta Mansella (wciąż mam przed oczyma wyobraźni, jak jej Edward gra ten kawałek...) - ten utwór niesamowicie oddawał mój stan ducha i towarzyszył mi wiernie przez ostatnie rozdziały MSAP (nie jako jedyny, ale najczęściej - i to być może wyjaśnia trochę nastrój niektórych scen). Z kolei "Bandyta" to przede wszystkim "Big Iron", "Ballad of Alamo" (Marty Robbins) i trochę podobnych ballad. Nie wiem, czy można nazwać to country (z tym gatunkiem kojarzy mi się tylko "Cotton Eye Joe"), bluegrass czy jeszcze inaczej. Lubię te żywe melodie, lubię wsłuchiwać się w słowa - opowiadają ciekawe historie, które same w sobie mogłyby być inspiracją. "Jezebel" (Frankie Laine), "Five brothers", "They're hanging me tonight" (obie wyk. Marty Robbins - uwielbiam jego głos!), i wiele innych.

Tak właśnie było z "Bandytą". Szukałam piosenek, które mogłyby być zagrane na ognisku w Detroit Lake, nieoceniona Spaz podesłała mi kilka świetnych kawałków (które wykorzystałam!!), a szukając dalej trafiłam na "Big Iron" - po odsłuchaniu tego kilka razy poczułam, że muszę wysłać Edwarda na Dziki Zachód... I tak narodził się pomysł na "Twilight western" - jednak gdyby nie poparcie pewnej fantastycznej kobiety, nie zaczęłabym tego...

Na swojej codziennej playliście mam dość eklektyczny zbiór - trochę klasyki, trochę poezji śpiewanej, kilka ulubionych kawałków popowych, ale i te kowbojskie i nawet Hymn ZSRR w wykonaniu Chóru Armii Czerwonej (bajka!! muszę jeszcze ich "Kalinkę" sobie dorzucić). Przy każdej zmianie nastroju, w mojej głowie kotłują się inne myśli... i pojawiają się nowe pomysły...

Kiedy rozbrzmiewa "Wilcze zęby, oczy siwe..."... to kusi.. Ale nie, wysłanie ich do XVIIwiecznej Rzeczpospolitej byłoby już przegięciem ;) Sporym przegięciem.

A to inne źródło "inspiracji" - pyszny i niezawodny i bardzo mocny likier czekoladowy domowej roboty ;) Wystarczy puszka mleka skondensowanego (długo gotowana), wódka i jakiś dodatek smakowy. Zdjęcie jest już niestety nieaktualne, a butelka pusta. Ale było pycha :)