Listopadowe kwiaty

W tym roku pogoda była wyjątkowo poprzestawiana. Astry marcinki zakwitły dopiero w listopadzie, podobnie jak chryzantemki (które dzielnie trzymają się już kolejny rok, choć bardzo je zaniedbałam). W tym samym czasie margerytka wypuściła kolejne pąki, a miniaturowa róża (podobna wrażliwa na temperaturę!) kwitnie do dziś. Marnie, bo marnie, ale co tam. Osteospermium wygląda nawet lepiej niż latem, a gailardia ma jeszcze ostatnie kwiaty... A już grudzień za progiem...

Dwie pory roku?

 

To wyszło zupełnie przypadkiem, przy porządkowaniu zdjęć- pierwsze jest z początku czerwca, drugie - z początku listopada. Nie są równo wykadrowane. Robiąc je nie myślałam o ich zestawieniu, mam za to odrębny folder zatytułowany "pory roku", gdzie zrzucam ujęcia tych samych miejsc robione w różnych okresach. Obiecuję sobie, że kiedyś się za nie zabiorę. Tak, kiedyś...

Jesień na łęgach...

 

Zdjęcia z 1 listopada br. Teraz pewno ostatnie liście już opadły...

Listopadowe poziomki

Nie mogłam uwierzyć, kiedy je wypatrzyłam pomiędzy skrzynkami na balkonie :) Przez całe lato zbieraliśmy po jednej, po kilka, nie spodziewałam się jednak, że będą owocować tak długo!

Pamiętam, że kiedyś na 1 listopada wyciągało się już kozaki i zimowe płaszcze. A tu proszę, kolejny rok z rzędu pogoda wariuje. 

06.10.2015

Zaczęłam czytać pierwszy tom "Malazańskiej Księgi Poległych" i wpadłam po uszy. Nie pamiętam, kiedy po raz ostatni aż tak wciągnęłam się w książkę, choć nijak nie potrafiłam się połapać, o co w niej chodzi :)

I już listopad...

Jakaś dziwna ta jesień w tym roku. Nie udało mi się złapać jej w wersji złotej, choć pilnie tego momentu wypatrywałam. Zupełnie niepostrzeżenie zaczął się listopad i jest już po. Większość liści, w tym wspaniałe klony, opadła.

Jesień?

W tym roku wyjątkowo długo mogliśmy cieszyć się ciepłem i słońcem, początek jesieni okazał się wyjątkowo łagodny. W końcu jednak przyszły chłodniejsze dni, a ja - czuję się nieco oszukana. Co prawda nie przepadam za tą porą roku, zawsze czekam na te kilka złotych dni - zwykle gdzieś w połowie października można podziwiać feerię barw, eksplozję złota, żółtego, czerwieni...

Święto dynii :)

Nie wiem jak Wy, ale ja z dynii najbardziej lubię zupę - w wersji pikantnej, zmiksowaną na gładko, z podduszonym na oliwie czosnkiem i imbirem oraz grzaneczkami. 

Jesiennie...

Niepostrzeżenie zakradła się nam jesień. We wrześniu liczyłam na to, że wrócą ciepłe dni, przynajmniej jeszcze przez chwilę będzie można wygrzać się w słoneczku, ale... jakoś w tym roku pogoda nie dopisała. Teraz za to poranki są chłodne, właściwie zimne, a nawet jeśli dzień jest słoneczny, to już nie to samo... Po kątach snują się mgły, drzewa zaczynają się złocić...

Nie lubię jesieni, nigdy nie potrafiłam jej polubić, choć to tak malownicza pora roku. Ech, trzeba będzie znów czekać wiosny.

Grudzień się zaczął...

I mamy grudzień, za trzy tygodnie Święta. Znów rok upłynął...

Powinnam być dziś kompletnie zdołowana, znowu, staram się jednak temu nie ulegać. Może pomaga mi wczorajsze luźne popołudnie i miły wieczór, podładowałam sobie trochę akumulatorki, może i dzisiejszy babski wieczór z mamą... 

Próbuję skupić się na "Bandycie", skończyć wreszcie ten rozdział, kiepsko mi jednak idzie. 

Dzisiejsze zdjęcia dedykuję dwóm Agnieszkom, które lubią je oglądać :):):) Dziękuję :)

Mgliste obrazki

Trafiłam wczoraj na widok, o jakim marzy chyba każdy użytkownik aparatu. 

Opromieniona złotawym światłem gasnącego dnia łąka, otulona białą, rwącą się powłoczką delikatnych mgieł. Pośrodku malownicze zakola rzeki, leniwie odbijającej kolory nieba, na dalszym planie ciemne kontury miasta, strome dachy kamienic i majestatyczna, neogotycka wieża kościelna, odcinająca się dumnie na tle zalewającego horyzont różu i pomarańczu.

Ech, to było tak piękne, że aż kiczowate.

Nawet gdybym miała ze sobą statyw, żeby należycie przymierzyć się do tego obrazka, to nowoczesna i dość zatłoczona obwodnica nie przewidywała najmniejszego zjazdu, zatoczki, z której mogłabym skorzystać. Szkoda.

Dziś od rana pogoda przypomniała za to, że zima już tuż tuż... Brudnoszare tym razem mgły otumaniały, budząc zwątpienie, czy to już jawa czy wciąż jeszcze jakiś nieprzyjemny sen. Mróz, który ściął zalegające przy krawężnikach kałuże, zeszklił też ostatnie kwiaty i spóźnialskie liście, wciąż jeszcze gdzieniegdzie zdobiące gałązki. Teraz, przyozdobione białym ząbkowanym konturem, przypominają kandyzowane owoce. Za parę dni i one opadną, zgniją, by powrócić za parę miesięcy w innym już kształcie.

Trzeba się jednak przeprosić z zimową kurtką i kozakami :/

Kawałek na dziś: Leonard Cohen - Take This Waltz.

W żółtych płomieniach liści...

Tak to się kończy, kiedy zajrzę do folderu zatytułowanego "Starocie". Chodzą za mną później różne takie nastrojowe kawałki... Lubię wsłuchiwać się w ich słowa, mam wrażenie, że kiedyś teksty piosenek miały jakiś sens, bliższe były poezji. O współczesnej muzyce - przynajmniej tej z nurtu popularnego - nie da się tego powiedzieć.

Czerwono-czarni, Soyka, Raz dwa trzy, Czerwony Gitary czy choćby Perfect. Teksty Okudżawy, Stachury, Osieckiej... Lubię do nich wracać, wyłączając się z rzeczywistości.

Smutek jest zimny i przytłaczający.

Wolę jednak pisać o smutku niż pozwolić, aby do reszty przejął nade mną kontrolę. O ile w ogóle zostały jakieś części mnie, nad którymi jeszcze panuję...

Staram się zamykać emocje w zdaniach, z których buduję obrazy, wyrzucam je z mojej głowy, udając, iż władza nad nimi pozwala mi kierować czymś więcej niż tylko słowami. Opisać, nadać im kształt, a w końcu wypłakać późną nocą w kącie kuchni, z ręcznikiem przy twarzy, by nikt ze śpiących już domowników nie usłyszał... Byle nie pozwolić na to, żeby wytrawiły ślad w moim sercu. 

Już i tak wystarczająco mnie zmieniły...