Koniec "Alpine II" :)

I to już jest koniec :) Udało się dobrnąć do epilogu :)

Kiedy zaczynałam planować tą historię, nie wyobrażałam sobie, że tak się ona rozwinie. Nawet na początku drugiej części - choć miałam wyraźnie wyrysowaną fabułę - nie spodziewałam się napisać więcej niż 200-300 stron, max 10 rozdziałów. Moje zapędy grafomańskie znów dały o sobie znać :/

Samo "Alpine"... Okazało się bardziej mroczne niż zamierzałam. Myśląc o pierwszej części wyobrażałam sobie ponure miasteczko, w którym nieświadomy przybysz wyczuwa grozę. Chciałam tak zbudować postaci, by nie dało się na pierwszy rzut oka odgadnąć, czy główna bohaterka znajdzie w nich wrogów czy przyjaciół - takie: "pozory mylą"... Po Waszych komentarzach wiem, że przynajmniej w części mi się to udało. Samo snucie tajemnic sprawiało mi ogromną przyjemność, choć chwilami przytłaczały emocje, jakie odczuwałam razem z Callie/Bellą. Obiecywałam więc sobie, żeby ta druga część była pogodniejsza. Hmmm... Pogoda w Iowa okazała się zdecydowanie lepsza, nastrój opowiadania - niekoniecznie :)

Pytałyście w wiadomościach, skąd pomysł na Alpine - miasteczko kukiełek? Chciałam... czegoś innego, lecz większość wątków, jakie przychodziły mi do głowy, zaraz odrzucałam przypominając sobie, że gdzieś już to czytałam... Z początku rozważałam historię, w której główna bohaterka trafia do zapomnianego przez Boga i ludzi miasteczka (np. dziennikarka szukająca materiałów, dziewczyna szukająca swojej zaginionej koleżanki) i niespodziewanie odkrywa tam swoje korzenie. Magia oraz niebezpieczeństwo. Ten pomysł wymagał doszlifowania, wielu obróbek i rozmyślania nad dodaniem mu choć trochę wiarygodności. To była długa praca, w trakcie której pojawiały się nowe cegiełki, nowe wątki, z których splatałam fabułę. Właściwie każde z moich dotychczasowych opowiadań wymykało się spod kontroli, zaczynało żyć własnym życiem :)

Chciałam niejednoznacznych postaci, szczególnie tych pierwszoplanowych, starałam się manipulować tym, jak mogli być odbierani. Choć zazwyczaj pomysł na przebieg akcji rozwija się sam z siebie, pomysły pojawiają się ot tak, niektóre rzeczy dodaję świadomie - w przypadku "Alpine" problem (nie)równouprawnienia kobiet czy różne pytania o naturę człowieka.

Przy okazji - od jednej z czytelniczek dostałam wiadomość, że odwiedziła kiedyś Alpine w Wyoming, to prawdziwe :)

Być może część czytelników poczuje się rozczarowana otwartym zakończeniem, wolałam jednak pozostawić pole do snucia wyobrażeń - czy zdecydowali się zostać w Alpine? Czy Callie/Bella pozwoli sobie na szczęście, które zamierzała odrzucić? Czy Alex/Riley ściągnie na nich kłopoty? Kogo wybierze Jeanne/Rose?

Nie planuję już kolejnej części, ale gdyby... gdyby... gdyby kiedyś coś takiego przyszło mi do głowy, to furtka będzie otwarta. Może wrócę z choć krótką historyjką, zobaczyć, co tam u nich słychać?

Skończyła się przygoda zwana "Alpine", teraz już mogę spokojnie skupić się na nowej historii. Choć to powoli... W międzyczasie muszę zająć się jeszcze paroma innymi sprawami. Zatem - do zobaczenia ponownie przy PTA :)

Zbyt wiele pomysłów...

Od zawsze lubiłam snuć w głowie historie. Wieczorami, gdy wszystko dookoła cichło, a ja nie mogłam zasnąć, przenosiłam się w inne miejsce... Dawniej obsadzałam w roli głównej samą siebie i przeżywałam najróżniejsze szalone przygody, wyobrażałam sobie świat, w którym to ja miałam coś do powiedzenia :) Nie potrafię powiedzieć, kiedy te moje osobiste fantazje (w większości zupełnie nieerotyczne;) ) zmieniły się na historie, które chciałam opisać. Na pewno spotkanie z fanfiction mnie do tego zmobilizowało.

Gdy teraz wspominam pierwsze próby z pisaniem, czuję wręcz zażenowanie :) Ale na błędach człowiek się uczy, wstyd byłoby stać tylko w miejscu.

Chociaż pomysły na opowiadania - fabułę, postaci, sceny - przychodzą zwykle same, praca nad tekstami wymaga czasu oraz wytrwałości. Research, kontrolowanie samej siebie, by całość była spójna i miała jakiś sens, by unikać kiczu oraz banału (yyy.....), a przede wszystkim - szlifowanie zdań, które czasem nie chcą się ułożyć, szukanie synonimów, zmaganie się z językiem, by opisać obrazy, jakie widzę w głowie. Tak, to zdecydowanie zajmuje czas, lecz zarazem pozwala mi choć trochę nasycić ten mój głód wiedzy o świecie, o ludziach. Jestem ciekawa wszystkiego i zbieranie materiałów to zawsze interesujące doświadczenie.

Po drodze zarzuciłam sporo pomysłów na opowiadania, być może powinnam je spisać i udostępniać chętnym? Całkiem często słyszę od kogoś, że sam chętnie by pisał, tylko nie ma ciekawej fabuły. 

Teraz staram się skupiać nad "Alpine II", dopracowuję te elementy fabuły, które były jeszcze otwarte, pracuję nad scenami oraz nowymi postaciami. Dodatkowo gdzieś z boku... przygotowuję sobie szkic drugiego dodatku do "Bandyty" - chciałabym na chwilę wrócić do słonecznej Kalifornii, tym razem do Sacramento. Koncepcja jest, tylko to opisać... 

Mam też już zanotowanych parę scen do opowiadania, którym planuję się zająć po "Alpine" - opowiadanie nr 6, tytuł roboczy to "Pod tańczącym aniołem" (PTA, w jednym ze styczniowych postów zamieściłam mały spoiler). W tym przypadku nakładam sobie jednak ograniczenia, gdyż łatwiej i przyjemniej jest zaczynać coś nowego, trudniej dociągnąć do końca napoczętą historię. "Alpine" jest priorytetem. Moja wyobraźnia nie bardzo jednak pozwala sobą kierować, rzadko mam wpływ na to, jakie obrazy czy pomysły mnie nachodzą - cierpliwie je wszystkie notuję, układanie zostawiając sobie na później.

Gdzieś tam w głębi głowy wciąż siedzi mi jeszcze jedna historia, z której nie chciałabym rezygnować, lecz od miesięcy już tylko próbuję się za nią zabrać. Planowany tytuł: "Trzecia". Nie będzie długa, raczej taka rozbudowana miniaturka. Tematycznie - będzie luźnym nawiązaniem do "Przysięgi". Tym razem zadaniem jest nie opisanie samej zdrady jako takiej, ale pokazanie kogoś, kto w takich sytuacjach zwykle obrzucany jest błotem - osoba, która rozbija małżeństwo, która dla własnej przyjemności niszczy czyjeś życie. Fabułę jako taką już mam, ale zanim zacznę pisać, potrzebuję jeszcze trochę na ten temat poczytać. Wiem, że to będzie się wiązało z niewygodnymi emocjami, dlatego chyba podświadomie wynajduję przeszkody, by to od siebie odsuwać. Hm... Zawsze lubiłam takie wyzwania.

I wreszcie już tak całkiem daleko, na horyzoncie... Marzy mi się napisanie klasycznego opowiadania fantasy. Waham się pomiędzy trzema koncepcjami: 1) takim całkowicie zmyślonym światem (z różnymi stworkami), 2) przeniesieniem akcji w przeszłość (świat podobny do naszego, ale z elementami magii), 3) światem całkiem współczesnym, ale z niewielkimi zmianami w stosunku do tego, co już znamy. To trzecie rozwiązanie już wykorzystywałam, w "MSAP" czy "Alpine", to ma swoje wady i zalety. Na razie nie muszę się jeszcze decydować. Na pewno nie będę już pisała wersji fanfiction, to będą całkiem inne imiona, całkiem inne... układy. Na pewno narracja trzecioosobowa, splatające się losy kilku osób i przewrotne podejście do tego, co wydaje się dobre, a co złe. Mam taki wstępny szkic, nawet nie tyle fabuły, co obrazu... Ale to jeszcze o wiele za wcześnie, by cokolwiek zdradzać.

Nie mogę zabierać się za wszystko na raz, bo niczego nie skończę :/ Wyobraźnia pracuje, ale czasu zawsze za mało. Szkoda ;)

Wracając do pisania...

Chyba teraz już niczego nie zapeszę, jeśli przyznam, że wróciła mi wena na "Alpine" ;) Oczywiście nie brałam pod uwagę, by zostawić to opowiadanie niedokończonym, ale naprawdę długo nie mogłam się za to zabrać...

Wciąż jeszcze pozostało do zrobienia trochę rzeczy, którymi chciałam się zająć zanim wrócę do tamtego świata, lecz przy moim talencie do wymyślania sobie nowych zajęć chyba nie ma sensu się tym za bardzo przejmować. 

Sceny powstają powoli, gdyż wraz z weną przyszły nowe pomysły, ale ważne, że to ruszyło ;) Co mogę zdradzić? Obawiam się, iż na razie niewiele... Wspominałam już, że druga część będzie rozgrywać się (w dużej mierze) w Mason City w Iowa - to taka przytulna, słoneczna mieścina :) Zdecydowanie mniej mroczna. Akcja zaczyna się pół roku od ucieczki, pojawią się nowe postaci i chyba nie muszę dodawać, że ich rola nie od razu będzie jasna. W komentarzach często powtarzało się, iż pomimo blisko 800 stron tekstu nadal pozostawiłam wiele spraw niewyjaśnionych - w moim odczuciu tych pytań nie ma aż tak wiele, sprowadzają się tak naprawdę do jednej czy dwóch zasadniczych kwestii. Druga część opowiadania będzie zdecydowanie krótsza ;) (ha, może tym razem uda mi się ograniczyć). Odpowiadając na prośby - tak, lubię szczęśliwe zakończenia i tutaj też takie będzie, ale zagwarantować to mogę jedynie w odniesieniu do głównej pary bohaterów.

Dla niecierpliwych - spoiler na końcu posta.

"Nagłe ukłucie niepokoju kazało mi odwrócić głowę i zlustrować przestrzeń.

Kątem oka zdążyłam dostrzec ubraną na czarno postać znikającą za rogiem ulicy, miałam też wrażenie, że dosłyszałam dźwięk oddalającego się motoru. Ale to przecież nie musiało niczego oznaczać! Zamarłam w bezruchu i usiłowałam ustalić przyczynę tego niespodziewanego ataku lęku. Kryjące się w trawie owady brzęczały niestrudzenie swoją monotonną melodię, poza mną w polu widzenia znajdowała się jedynie grupa chłopców grających na jezdni w piłkę.

Musiało mi się coś przywidzieć, westchnęłam w duchu, to tylko stres.

Potarłam palcami skroń i otrząsnęłam się z przeczucia, które bardzo przypominało paranoję. Oczywiście zawsze istniało ryzyko, iż wpadniemy w ręce ludzi Volturi, póki co jednak zdaniem Emmetta nie mieliśmy powodów do obaw. Przez pierwsze tygodnie po ucieczce krążyliśmy z miejsca na miejsce, klucząc po całym kraju i kilkakrotnie sprawdzając, czy żadnemu z nas nie doczepiono urządzeń śledzących.

Niebezpieczeństwo było umiarkowane, powtarzałam sobie wciąż, a mimo to raz po raz wracałam do domu niemalże z duszą na ramieniu, klucząc po okolicy i czując się, jakbym była śledzona. Ten pulsujący tuż pod skórą strach pogłębiał dodatkowo fakt, iż Alice stanowczo nie zgadzała się na wychodzenie z budynku, czasem wręcz bała się podejść do okna.

- Oddychaj, Bella, bo nie dożyjesz trzydziestki – wymamrotałam.

Kiedy kątem oka dostrzegłam jadący równolegle do chodnika samochód pisnęłam wystraszona. Dopiero po paru sekundach uświadomiłam sobie, iż pojazd wyglądał znajomo, a kiedy się pochyliłam, napotkałam spojrzenie mężczyzny, którego w tym momencie miałam serdeczną ochotę udusić.

Zatrzymałam się i pochyliłam do otwartego okna.

- Śledziłeś mnie? – spytałam nie kryjąc rozdrażnienia.

Przez jego twarz przemknął wyraz zaskoczenia, sprawiał wrażenie szczerego, lecz tą lekcję dobrze już odrobiłam."

Koniec części pierwszej "Alpine"!!!

Skończyłam rozsyłać powiadomienia, mogę "udać się na zasłużony odpoczynek" :) Planuję nieco dłuższy, gdyż ostatnio prawie każdy wieczór spędzałam na "Alpine", pisanie szło mi coraz oporniej i zaczęłam tracić chęci do tego czy jakiegokolwiek innego opowiadania. Za dużo innych spraw mam na głowie, potrzebuję przerwy.

Bez obaw jednak, druga część na pewno powstanie.

Przede wszystkim chciałam raz jeszcze gorąco podziękować za Wasze wsparcie :) Zdecydowanie nie potrafiłabym tworzyć tylko "do szuflady", to komentarze, jakie zostawiałyście pod każdym kolejnym rozdziałem, motywowały mnie, aby pisać dalej, rozdział za rozdziałem, aby się starać. Jak każdy mam swoje chwile słabości, wciąż brakuje mi czasu na to wszystko, czym chciałabym (tudzież powinnam) się zająć, i nierzadko zdarzają się momenty kompletnego zwątpienia.

Dzięki Waszym słowom wiem, że są osoby, które czekają na ciąg dalszy tej historii, a ja nie chciałabym ich zawieść!!

A samo "Alpine"... Kiedy pisałam "Bandytę" po głowie zaczął mi się snuć plan powrotu do świata, podobnego do MSAP, w którym pojawiają się moce nadprzyrodzone. Drugim założeniem było wykreowanie bardziej niż dotychczas złożonych czy przynajmniej niejednoznacznych bohaterów. Moja początkowa wizja wyglądała oczywiście zupełnie inaczej niż efekt końcowy, magia miała być obecna w bardziej bezpośredniej formie, a postaciom - przypisane nieco inne role. Pierwotnie Callie/Bella miała trafić do Alpine w poszukiwaniu zaginionej parę miesięcy temu przyjaciółki, Marisa miała mieć na imię Tanya, a Riley - James; dla Gabriela/Emmetta przewidywałam rolę dziennikarza... To tylko parę spośród tych pierwszych pomysłów. Przyzwyczaiłam się już, iż zwykle w trakcie pisania fabuła wymyka mi się spod kontroli, pojawiają się nowe wątki, a postaci zaczynają działać na własną rękę zupełnie nie słuchając się moich poleceń.

Sprawiło mi ogromną satysfakcję (jestem okropna, wiem...), kiedy po Waszych słowach widziałam, że długo udawało mi się utrzymywać atmosferę tajemniczości, że moi bohaterowie wzbudzali tak sprzeczne uczucia (szczególnie Patrick/Jasper - jak zawsze mój ulubieniec). Co tu dużo mówić - lubię w ten sposób mącić, uwielbiam podrzucać Wam zagadki oraz fałszywe tropy.  

Liczba stron zdecydowanie przekroczyła tą zakładaną, ale skoro nikt za głośno nie protestował... Zawsze kiedy zaczynam pisać, martwię się, czy uda mi się napisać chociaż te 200-300 stron ;)

Bawiłam się dobrze kreując ten świat, nawet jeśli w pewnym momencie atmosfera zaczęła mnie zbyt przytłaczać. Postaram się, aby w drugiej części panował choć trochę lżejszy nastrój, choć będzie z pewnością i trochę poważnych czy wręcz dramatycznych sytuacji. Z chwilą, gdy zdecydowałam się na pisanie kontynuacji, wiedziałam, iż zakończenie pierwszego tomu będzie irytujące. Dla załagodzenia protestów mogę po cichu zdradzić, że nigdy nie przepadałam za historiami, w których główna para bohaterów zostaje na długo rozdzielona. Mam inny pomysł, nie będzie długiego wystawania w oknie ze łzami tęsknoty, pojawią się za to nowe postaci.

Do zobaczenia w Mason City, w Iowa :)

Mroczne zaułki Alpine...

Nie spodziewałam się tak sympatycznego przyjęcia "Alpine". Kiedy zaczynałam pracować nad tym opowiadaniem miałam chyba więcej wątpliwości niż planów, wahałam się, nie wiedząc, czy to wszystko, co się formowało w mojej głowie, w ogóle miało sens...

Właściwie to nadal mam sporo obaw - przede wszystkim z tym, czy nie przesadzę w którąś stronę, czy to nie zrobi się tandetnym przeciwstawieniem - nieuświadomiona niewinność i stare, przyczajone w ukryciu zło.

Tą historię buduję na kilku płaszczyznach. Jedna, to nastrój - po rozpalonej Kalifornii miałam ochotę na coś mrocznego, nie tylko w sensie pogody, ale całej atmosfery grozy, narastającego niepokoju, poczucia osaczenia, piętrzących się tajemnic. Sądząc po komentarzach - przynajmniej to ostatnie mi się udaje. Brakowało mi przez ostatnie miesiące narracji pierwszoosobowej, czuję się z nią zdecydowanie swobodniej, a jej ograniczenia są mi na rękę. Z początku zastanawiałam się, żeby pisać z perspektywy kilku osób, to jednak utrudniłoby mi utrzymanie tajemnic (a zarazem - utrudnia mi wyjaśnienie postawy niektórych osób - coś za coś). Bo to tylko główna bohaterka jest tak nieświadoma...

Druga sprawa, to samopoczucie naszej B/C. To, co napiszę, zabrzmi okrutnie, chciałam jednak sprawdzić, jak daleko będę w stanie przesunąć granice jej wytrzymałości (starając się jednocześnie zachować wiarygodność), wystawiając ją na kolejne ciosy. Nie chcę robić z niej użalającej się i kompletnie załamanej losem ofiary, pod tym względem to dla mnie wyzwanie. W zamierzeniu miała być inna niż we wcześniejszych opowiadaniach, próbuję jej nie idealizować, ma parę wad czy problemów, o których będzie jeszcze mowa.

Dalej - sama sytuacja w miasteczku. Utkwiła mi w pamięci rozmowa z pewną studentką z Białorusi, sąsiadką z akademika. Spytana o swoje plany, marzenia, opowiedziała mi, iż bardzo chciałaby zostać kimś w rodzaju rzecznika/PR białoruskich władz - przekazywać ludziom wiadomości, kształtować "właściwy" obraz. Byłam tak zaskoczona, że przez dłuższą chwilę nie mogłam jej zrozumieć... Tłumaczyła mi to w ten sposób, że przecież ludzie są szczęśliwsi, jeśli myślą, że tam u góry wszystko jest w porządku, że władza rzeczywiście się stara. Na moje protesty dotyczące praw człowieka, swobód obywatelskich tylko się roześmiała. Teraz sobie myślę, że to strasznie przewrotne, sprzeczne ze wszystkim, co sama wyznaję, ale z drugiej strony... Takie szarego człowieczka nie obchodzi, kto tak naprawdę z kim tam u góry trzyma, on chce mieć co jeść, mieć dach nad głową... 

Jak to się ma do Alpine? Hmm.. Tą rozmowę pozostawmy już naszej kochanej parze (jeszcze nie parze, ale skoro przynajmniej w zamierzeniu to romans...).

Im dłużej rozmyślałam o tym małym, odciętym od świata miasteczku, w mojej głowie coraz wyraźniej rysowała się fabuła. Nie od razu przyjęła taką wersję, jaką obecnie opisuję. Wątki układały się stopniowo, w większości - bez mojego świadomego udziału: "śniły mi się" na jawie, z niektórymi sprawami musiałam sobie pomóc, siadając z kartką i notując, rozrysowując tudzież szukając informacji w wujka googla. Wciąż jeszcze zresztą dochodzą pomysły na nowe sceny. 

Wykorzystując ten mały światek, który tam stworzyłam, wrzucałam do niego coraz to nowe tematy - poza wątkiem przewodnim związanym z mocą, pragnieniem władzy, etc. - chciałabym poruszyć parę spraw jeszcze. Samotność wśród ludzi. Kwestię niezależności, dokonywania własnych wyborów. Przyjemnie szuka się oparcia w kimś silnym, oddaje się w opiekę, ale czy wówczas dobrowolnie nie rezygnuje się z niezależności? Poczucie winy. Pytania o to, kogo tak naprawdę chronimy... W drugiej części - a powoli chyba się przekonuję, by się za nią zabrać - planuję coś, czego bardzo nie lubię: postawić tych dwoje przeciw sobie, kazać im (a przynajmniej jej) zwątpić w swoje uczucia (jakie one właściwie będą?), podważyć zaufanie... Do tego stanie przed kolejną decyzją, tym trudniejszą, że będzie podejmować ją sama, bez niczyich nacisków.

Największą chyba satysfakcję dają mi teraz manipulacje ;) Pokazując Alpine oczami mojej bohaterki narzucam jej sposób myślenia, zacierając jednocześnie to, kto jest dobry, a kto zły. W życiu zresztą nie ma takich prostych podziałów, spotkałam się z zarzutami, iż moje postacie są zbyt jednoznaczne - nawet, jeśli z początku mają wady, to zmierzają prostą ścieżką ku wspaniałej przemianie. Tym razem będę starała się to zmienić. Chciałabym, aby nie można ich było sklasyfikować w paru słowach, a ich motywy - były trudne do wytłumaczenia (tak, zdecydowanie nie ułatwiam sobie zadania). Być może nic mi z tego nie wyjdzie, być może będzie to nieczytelne. Zobaczymy.

Zastanawiałam się jakiś czas temu, jacy mężczyźni - w książkach, filmach - podobają mi się najbardziej. Owszem, o takich opiekuńczych, szlachetnych typach zawsze miło jest pofantazjować, większe emocje jednak budzą ci źli chłopcy. A zły chłopiec w wersji dla dorosłych? 

Nie wiadomo, kto w Alpine mówi prawdę, kto tylko narzuca swoją własną ocenę sytuacji tudzież sugeruje wygodną dla niego interpretację. Sama nasza bohaterka próbuje się w tym odnaleźć, ale być może źle rozumuje? Może się pogubiła (ha, można się pogubić wiedząc tak niewiele?) i pakuje się w coraz większe kłopoty, a może ma już wszystkie elementy układanki...

Bardzo chciałabym opowiedzieć to już dalej, a jednocześnie - nie mogę się spieszyć, żeby czegoś nie przeoczyć. Lubię, kiedy sceny dojrzeją w mojej głowie, zanim nadam im ostateczny kształt.

Pogrzebałam dziś trochę w korze, którą wysypałam jesienią na rabacie... i co nieco znalazłam. Niewiele to jeszcze, a że dzień był pochmurny, zdjęcia są nieostre. Ale będzie już coraz lepiej, nieprawdaż?

Trema ;)

Muszę przyznać, że jestem wprost oszołomiona reakcjami na pierwszy rozdział "Alpine" :) Nie spodziewałam się aż tak dużego zainteresowania :) Dziękuję :) Te wszystkie komentarze dały mi ogromny zastrzyk energii :) Bardzo chciałabym wierzyć, że ciąg dalszy nie rozczaruje ;)

Tak, słowa wiary we mnie, iż z pewnością sobie poradzę, motywują, ale i sprawiają, że chwilami jestem przerażona. Nie konsultowałam z nikim treści tego opowiadania (przy dotychczasowych zawsze miałam kogoś, kto znał ciąg dalszy i mogłam sobie testować reakcje), no dobra - konsultowałam z mężem, ale jego rady nie bardzo nadawały się do wykorzystania.

W każdym razie nie planuję akcji rodem z Matrix'a.

Drżę z niecierpliwości, jaka będzie reakcja na ciąg dalszy, na role, jakie zaplanowałam dla moich postaci (mogę tylko zapewnić, iż każdą z nich naprawdę dokładnie przemyślałam i nawet, jeśli niektóre zachowania wydają się dziwne... wszystko ma swoją przyczynę). Wątpliwości i obaw mam sporo, często się gryzę, czy nie przesadziłam... Cierpię, bo moi ulubieńcy będą tym razem... (tego chyba nie powinnam już pisać :/ ) Ostatnio przyszło mi też do głowy, iż w "Alpine" można się doszukać podobieństwa z MSAP. Nie zdradzę jednak, jakiego.

Plan jest na dwie części, zobaczymy jednak, jak będzie mi szło pisanie - zakończenie pierwszej części zależy od tego, czy zdecyduję się na drugą. Mam nadzieję, że starczy mi samozaparcia (oraz umiejętności), by nie zrobić z tego opowiadania słodkiego romansu, ale pogrzebać ciut głębiej w duszach tych postaci.

Tak mi się jeszcze przypomniało...

W czasach, gdy spędzałam długie godziny na photoblogu, publikując swoje zdjęcia i przeglądając setki fotografii innych autorów, poznałam sporo ciekawych ludzi. Wśród nich był m.in. pewien Irańczyk, który swoje komentarze do moich zdjęć, szczególnie tych, na których pokazywałam rodzinę, często kończył słowami "God bless you and your family." W jego wykonaniu brzmiało to niezwykle naturalnie i za każdym razem robiło mi się ciepło na sercu. Szkoda, że u nas dziś... rzadko się słyszy się takie pozdrowienie, a jeśli już - to kierowane raczej nie do kogoś praktycznie obcego.

Katar to wyjątkowo irytujące paskudztwo.

Cry Of The Celtic 

Witajcie w Alpine!

Zaczynam nową przygodę :)

Nad "Alpine" siedzę już od paru miesięcy, do tej pory jednak było to głównie zbieranie materiałów i praca nad fabułą. Najwięcej czasu zajmuje mi zwykle konstruowanie postaci - nie ich ogólny szkic, a te wszystkie drobiazgi (czym się zajmuje, co studiował, etc.). Nawet, jeśli nie wykorzystuję ich później w tekście, potrzebuję takiego kompleksowego obrazu, żeby móc pracować z danym bohaterem. Zanim zacznę pisać, muszę dobrze ich poznać, móc bez trudu przewidzieć, jak się zachowają. Staram się z każdym z nim  umówić na kawę czy chociaż popodglądać przez jakiś czas jego życie. Chyba dlatego tak ciężko pracuje mi się nad więcej niż jednym tekstem jednocześnie - utrzymywanie z nimi ciągłego kontaktu w mojej głowie jest bardzo absorbujące.

Dziś wrzuciłam pierwszy rozdział, a już mnie palce świerzbią, by jak najszybciej udostępnić kolejny, co najmniej tych kilka początkowych, żeby zbudować świat tego opowiadania.

Wymyśliłam sobie, żeby tym razem napisać coś w "naszych" realiach, a zarazem bardziej mrocznego, być może budzącego dreszczyk niepokoju. Zależało mi również, aby uciec nieco od schematu, w którym główny bohater musi pokonać swoją drogę, by na koniec stać się tym dobrym, czarującym etc. Tyle już takich historii powstało, owszem, przyjemnie się je czyta, szczególnie, kiedy można się spodziewać szczęśliwego zakończenia, jednakże... Chciałabym, żeby moi bohaterowie (szczególnie mężczyźni) nie byli tak prości i przewidywalni w odbiorze. Nie wiem jeszcze, czy mi się to uda, bo ambicja to jedno, a faktyczne umiejętności to coś zupełnie innego, zamierzam jednak unikać postaci czarno-białych, poruszając się za to w skali szarości. 

Historię poznawać będziemy z perspektywy głównej bohaterki, jej oczami, a ponieważ ona z pewnością wszystkiego nie wie i długo jeszcze nie pozna całej prawdy... Wiele może się jeszcze zmienić.

Ograniczenia związane z poruszaniem się w świecie fanfiction (wymuszony paring, skojarzenia, jakie budzą poszczególne imiona) zaczynają mnie drażnić, utrudniając szykowanie niespodzianek ("utrudniają", na szczęście jednak nie "uniemożliwiają"), dlatego zdecydowałam się, by równolegle pisać wersję autorską - z zupełnie innymi imionami... Mam nadzieję, że mi się obie wersje nie poplątają w którymś momencie ;)

Nie zdecydowałam się jeszcze na muzykę, którą mogłabym określić mianem motywu przewodniego do tego opowiadania. Przy pisaniu zazwyczaj towarzyszą mi różne kawałki Two Steps From Hell czy niezawodny Clint Mansell z "Lux aeterna". Ale nie tylko... 

Mało oryginalnie, wiem.

Tak sobie pomyślałam, że do tego tematu pasowałby... Rudzielec.

Dopiero wczoraj udało mi się choć trochę przespać, pomogły dopiero tabletki i to w podwójnej dawce :/ Wciąż jeszcze czuję się rozbita, ale przynajmniej w głowie mi się już nie kręci. Za to jakieś paskudne przeziębienie się przyplątało...

Leader Of The Pack

Kolejny lekarz, kolejny trop, za którym można czy wręcz należy podążyć... a jednocześnie przytłaczająca, nieubłagana świadomość, że wielkie marzenie się oddala. Tym razem znacząco :(

Tyle rzeczy się sypie, że nie wiadomo, co najpierw ratować :/

Staram się zająć myśli pisząc, ale i to kiepsko mi idzie. Epilog "Bandyty" ma być raczej na wesoło, więc nijak nie pasuje do mojego nastroju, "Alpine" natomiast... Pasowałoby, zanim jednak będę mogła ruszyć dalej z pisaniem, muszę odpowiedzieć sobie jeszcze na kilka pytań, poszukać w internecie informacji, a to wymaga skupienia. Póki co pozwalam wirować tym intrygującym obrazom w mojej głowie - mroczny Edward, oparty o pień drzewa, jego nieprzeniknione spojrzenie i chłodny dreszcz wzdłuż kręgosłupa czy też ubrany w czarną skórę Jasper na motorze. Jestem zdeklarowanym przeciwnikiem motocykli, ale... Mało co z tego, co opisuję, pasuje do moich przekonań, a jakiś taki romantyczny wizerunek utkwił w mojej głowie. I do tego ta stara piosenka - "The Leader Of The Pack" - chociaż nijak ma się do treści opowiadania, porusza moją wyobraźnię. Polecam wsłuchać się w słowa.

Schlumbergera kwitnie już po raz drugi w tym sezonie, ba, teraz zakwitły obie rośliny. Ginie za to grubosz i szeflera, nie mam pojęcia, co im tak niespodziewanie zaszkodziło. Szkoda, bo wyrosły przez te parę lat na duże, piękne krzaki. Może chociaż z szeflery zdążę jeszcze szczepkę odsadzić, a nowego grubosza przywiozę na wiosnę od rodziców.

Garść rozmyślań...

Szukając informacji, które pomogłyby mi opisać dwór w Alpine, znów ugrzęzłam na meandrach historii architektury i zamiast skupić się na opowiadaniu, zaczęłam błądzić po tych mniej i bardziej znanych wnętrzach, sycąc oczy ich klasyczną urodą. Od dawna już obiecuję sobie kupić porządny podręcznik, który w przystępny sposób omawiałby style, architektoniczne detale... Przyjemność sprawia mi przede wszystkim patrzenie na wspaniałe budynki i wnętrza, lubię też jednak wiedzieć, na co patrzę.

Tak na marginesie... Nie mogę się doczekać reakcji na "Alpine", teorii związanych z pierwszymi rozdziałami. To jest właśnie największa radość związana z pisaniem - żywy kontakt z czytelnikami, śledzenie na bieżąco ich reakcji oraz domysłów. Mój skrypt z tym ff ma na razie 44 strony, do końca roku mam nadzieję mieć gotowych 4-5 rozdziałów i jeśli wszystko pójdzie dobrze, to może w połowie stycznia ruszę z tą historią.

Na razie wciąż aktualny jest plan, by przeczytać choć część opowiadań autorskich z listy polecanych S.

I właśnie mi przyszło do głowy... Chyba powoli dojrzewam do tego, aby odejść od fanfiction na rzecz zupełnie innych postaci. Ale to się jeszcze zobaczy.

Upps... Mój drink był chyba jednak zbyt mocny, bo dotarcie do zmywarki zajęło mi podejrzanie dużo czasu.

***

Skrzat przyniósł mi ostatnio książeczkę z rodzaju "jak to działa", każąc sobie opowiedzieć o elektrowni. Taaaak... Schemat był prościutki, wesołe zwierzątka raźno uwijały się przy kotle, ale z chwilą gdy pokazałam palcem na turbinę Skrzat autorytatywnie stwierdził, iż w samochodach też są turbiny, po czym radośnie pobiegł po jedną z gazetek motoryzacyjnych. Cały tata...

Słyszałam już kilkakrotnie uwagi innych dzieci w przedszkolu o tym, że mój Skrzacik je bije. Oczywiście podejrzany zawsze gorączkowo zaprzecza, podając zupełnie inną wersję zdarzeń, a znając go mogę jedynie starać się zachować zdrowy rozsądek i cierpliwe tłumaczyć zasadę - "sam nie bij, ale jak ktoś cię uderzy, to oddaj". Kiedy jednak jedna z babć rzuciła znaczącą uwagę, skonfrontowałam swoje obserwacje z wychowawczynią Skrzata. Sposób, w jaki szybko odwróciła wzrok, był znaczący.

Trudno jest znaleźć ten złoty środek. A to przecież dopiero początek misji pt. "Wychowanie".

Uległam pokusie i wypróbowałam swój prezent. Nie, żeby był dla mnie tajemnicą, w końcu sama go wskazałam mężowi i poszłam z nim do sklepu, pokazując palcem konkretny model. I pewno sama będę musiała go sobie zapakować... Nie miałam 100 % pewności, że to właśnie to,  jednakże już pierwsze próby wprawiły mnie w zachwyt. Zdjęcia z zewnętrzną lampą błyskową są... wow. Różnica w stosunku do wbudowanej lampy jest ogromna, a przecież to dopiero moje początki z tym sprzętem.

Już się cieszę na myśl o tygodniu po Świętach, kiedy to Skrzat zostanie z dziadkami. Mam niecny plan poprosić ślubnego o sesję zdjęciową "w pościeli" (choć w tym akurat wypadku sesja może trwać długo, a zdjęć pewno uda się zrobić niewiele...). Póki co przy rozpakowywaniu prezentów wypadałoby udawać zaskoczenie.

Uświadomiłam sobie, że w tym roku wszystkie prezenty zamawiałam przez internet. Owszem, chodziłam też po sklepach "w realu", na nic się jednak tam nie zdecydowałam. Czasy się zmieniają...

Będąc daleko łatwo jest wyprzeć to poza obręb świadomości. To jednak nie znika, spokój jest pozorny, a ilekroć wracam myślami, znów czuję ten ucisk w żołądku. Boję się nadchodzących świąt, to może być bardzo trudne i smutne...

Do zobaczenia!

Nareszcie :) Dwa tygodnie urlopu :) I nawet deszcz nam ich nie zepsuje (choć osobiście wolałabym ładną pogodę).

Nie zdążyłam przed wyjazdem przygotować niespodzianki w postaci miniaturki, będzie dopiero we wrześniu. Ale w zamian mam fragment opowiadania, którym zajmę się po "Bandycie" - to z końcówki 1 rozdziału. 

"Dopiero po chwili zorientowałam się, że było idealnie cicho. Nie docierał do mnie ani szum wiatru, ani żadne szemranie wody. To nie tak, że miałam doświadczenie, jak wyglądają noce na pustej szosie, w sercu Gór Skalistych, jednakże ta cisza była… niesamowita.

Odruchowo przylgnęłam bokiem do biodra Jaspera i rozglądałam się dookoła, pomimo iż mój wzrok nie był w stanie przeniknąć otaczającego nas mroku. Unosząc głowę do góry, dostrzegałam zarys gór na tle nieba, ale poniżej była już tylko czerń.

Ciemna, bezksiężycowa noc w lesie.

Mimowolnie wzdrygnęłam się.

- Bella? Zimno ci? – Jasper objął mnie ramieniem. – Może jednak wsiądziesz do samochodu?

- Nie, nie. Jest dobrze. – Pokręciłam głową, przytulając policzek do jego ramienia. – Po prostu trochę dziwnie się czuję w tej ciemności.

- Ze mną jesteś bezpieczna, kotku. – Uśmiechnął się, zacieśniając uścisk.

Zerknęłam do góry, na lśniące w ciemności oczy mężczyzny. Choć znaliśmy się dopiero od paru miesięcy, nie miałam wątpliwości, że Jasper był wyjątkowym przyjacielem. Pełen humoru, zawsze rozpogadzał moje dni i ochoczo dołączał się do moich szalonych pomysłów, cierpliwy, kiedy przychodziło mu stawić czoła tej bardzo kobiecej stronie mojej osobowości. Przez ostatni, czarny tydzień był dla mnie oparciem, jedynym pewnym elementem w tym chaosie cierpienia i strachu.

Mój świat się zawalił, lecz Jasper trwał przy mnie. Był dokładnie tym, czego teraz potrzebowałam.

Ból w moim sercu był jeszcze zbyt świeży, bym mogła myśleć o przyszłości, jednakże… zastanawiałam się, czy ten mężczyzna kiedyś mógłby stać się kimś więcej niż tylko przyjacielem?

Bez wahania mocno się do niego przytuliłam, czując, jak jego ramiona oplotły się wokół moich pleców. Ten gest zupełnie pozbawiony był podtekstów, nie zliczyłabym, ile razy w ciągu ostatniego tygodnia mnie obejmował, kojąc mój płacz. Teraz również przyłożył policzek do czubka mojej głowy i łagodnie nami zakołysał.

- Uszy to góry, Bello. – Przyozdobił usta tym swoim specjalnym, czarującym uśmiechem. – Dasz radę, a ja będę przy tobie.

Zanim zdążyłam cokolwiek odpowiedzieć, gdzieś daleko za moimi plecami coś trzasnęło, a po chwili rozległ się dziwny dźwięk, ni to śmiech ni to wycie. Nie był zbyt głośny, lecz i tak włosy zjeżyły mi się na karku. Wystraszona przylgnęłam bliżej do Jaspera, mając wrażenie, że moje serce zaraz wyskoczy z piersi.

Tylko się przesłyszałam, tylko się przesłyszałam, tylko…

Dźwięk się jednak powtórzył. Jasper również musiał to słyszeć, gdyż drgnął i skierował światło latarki w kierunku, z którego dochodziły te odgłosy. Mała lampka nie przełamała ciemności, lecz pozwoliła nam dostrzec wypełzające z lasu, tuż przy samej ziemi, blade języki mgły. W słabym, migotliwym świetle wydawały się poruszać jak żywy organizm.

Mimowolnie zaszczękałam zębami i wpijając palce w plecy mężczyzny skuliłam się przy jego piersi.

Cholera!

Czułam się jak w filmie, jakimś horrorze, na moment przed tym jak z ciemności wyłoni się potwór. To było tak prawdziwe, że aż nierealne.

- Cii… To tylko mgła. – Jasper nachylił się, szeptają tuż przy moim uchu. – W lesie jest zawsze dużo wilgoci, a dzisiejsza noc jest chłodna.

Być może uwierzyłabym mu, gdyby nie niepokój, który wyraźnie słyszałam w jego głosie. Niespodziewanie coś ryknęło po przeciwnej stronie i mogłabym przysiąc, że było to jakieś zwierzę.

Zdecydowanie dzikie, groźne zwierzę.

Ku mojemu zaskoczeniu Jasper mruknął coś pod nosem, teraz dla odmiany z poirytowaniem. Ciasno przytulona czułam, jak jego mięśnie się napięły, a serce głośno dudniło w klatce piersiowej, do której wciąż przyciskałam głowę. Dłoń mężczyzny spoczywająca na moich plecach zacisnęła się kurczowo.

- Cullen! – Krzyknął z wyraźnie słyszalną wściekłością w stronę spowitego nieprzeniknioną czernią lasu. – Przestań się bawić!

Zadrżałam. Jasper nigdy nie bywał zły.

- Możemy wsiąść do samochodu? – Spytałam dzwoniąc zębami.

Nie miałam pojęcia, dlaczego tak zawołał, wiedziałam jednak, że byłam na krawędzi paniki. Wyczerpana stresem minionych dni nie miałam już siły.

- Jasne, chodź. – Zamruczał, maskując swoje emocje, i podprowadził mnie do drzwi, nie wypuszczając z objęć.

Z ulgą opadłam na fotel, pozwalając mu zatrzasnąć drzwi. Ani na moment nie spuszczałam z niego wzroku, kiedy obchodził samochód dookoła, i dopiero kiedy wsiadł ze swojej strony, odważyłam się odetchnąć.

Bez słowa ponownie sięgnął do stacyjki i tym razem silnik zaskoczył.

- No proszę. – Mruknął pozornie zadowolony.

Nie mogłam jednak nie zauważyć, że jego ramiona wciąż były napięte, a dłonie zaciskały się mocno na kierownicy. Wolałam się nie zastanawiać, co go tak zdenerwowało, nie czułam się na siłach.

Światła rozświetliły mrok na drodze, zahaczając nieco o boki. Zanim zdążyłam to sobie przemyśleć odwróciłam głowę i w miejscu, w które jeszcze przed chwilą wpatrywał się mój przyjaciel, na granicy ciemności i mgły, dostrzegłam świecącą parę oczu.

Znajdowały się zdecydowanie nie na tej wysokości, na jakiej spodziewałabym się ludzkiej głowy.

Sporo niżej."