Wysokie Tatry - Czerwona Ławeczka

Dziś wyjątkowo nie moje zdjęcia, lecz mojego taty. Chciałabym pokazać Wam pewną przełęcz...

Czerwona Ławeczka (Priečne sedlo), przejście z Malej Studenej doliny do Vel'kej Studenej doliny, jest uważana za najtrudniejszy szlak w Słowackich Tatrach. To nie tak, że jest nie do przejścia. Jest jednak technicznie trudna, zajmuje sporo czasu i zdecydowanie nie powinny się na nią wybierać osoby z lękiem wysokości.

W każdym razie ja, pomimo mojej ogromnej miłości do Tatr, nie zamierzam próbować z nią sił, nawet, jeśli miałaby to być ostatni przełęcz, której nie zdobyłam. Już patrząc na te zdjęcia mam miękkie kolana...

Trzeba pamiętać, że z tego miejsca jest co najmniej kilkaset metrów w dół, i to bardzo, bardzo stromo. Wystarczy jeden błąd i... zatrzymamy się dopiero na samym dole. Raczej już nie będziemy tego czuć.

Strbske Pleso

Mieliśmy "wolny" dzień, dziadkowie porwali wnusia, liczyłam na to, że uda się nam zrobić jeszcze jakąś trasę, ale ze względu na moje kłopoty żołądkowe musieliśmy zrezygnować z tych planów. Skończyło się na spacerze po Strbskem Plesie (Szczyrbskie Jezioro).

Tam jest naprawdę pięknie... i nie powinnam narzekać, kiedy jednak patrzyłam na bezchmurne niebo, fantastyczną widoczność, to aż mnie skręcało, że nie udało się nam wyjść na prawdziwy szlak, chociaż Magistralę albo którąś z dolin...

Krywań... Tylko tak niepozornie wygląda, a swoje się trzeba napocić, aby tam wejść.

A tu poniżej mamy Rysy od słowackiej strony. Raz się tam wdrapałam i mi wystarczy :) Podejście nie należało do najciekawszych - straszne tłumy (zdecydowanie więcej ludzi niż na innych słowackich szlakach), przez dłuższą część drogi trasa prowadziła takim dość szerokim chodnikiem - jak autostradą...Zaliczone, wracać tam nie planuje, chyba że jak dziecko się kiedyś uprze.

Strbske Pleso zawsze było kurortem. Tu odbywały się zawody sportowe, tu zjeżdżali kuracjusze. Od kilku lat jest intensywnie remontowane, stworzono tu luksusowe hotele, apartamenty, restauracje. Choć nie przepadam za takimi miejscami, zazwyczaj odciętymi od otoczenia wysokimi płotami, tym razem oglądałam zmiany z przyjemnością. Ot na przykład ten budynek ze zdjęcia poniżej niedawno jeszcze był ruiną...

Monkova dolina (2/2)

Komentarze chyba zbędne :) Może tylko gwoli wyjaśnienia - Monkova dolina to miejsce, z którego wychodziliśmy w Zdiar. Nigdy nie pamiętam nazw kolejnych dolin, widocznych na zdjęciach... Ale to chyba nie ma większego znaczenia.

Tam naprawdę jest tak pięknie. Ba, o wiele ładniej nawet niż to na zdjęciach wygląda... I jak sobie pomyślę, że te ścieżki cały czas tam są, ktoś po nich wędruje... Hmm... Szkoda, że nie da się tak częściej.

A to już ostre granie Tatr Wysokich.

Schodzimy z Kopskego sedla niżej i niżej...

Tu widać Sedlo pod Svistovkou (Rakuski Przechód) - jak się dobrze przyjrzeć można dostrzec taki niewyraźny zygzak, którym ścieżka schodzi w dół stromego zbocza. Idzie się tam ze Skalnatego Plesa, schodząc później w dół, do Chaty pri Zelenom Plesie. Sama przełęcz... stromo, jak na wszystkich przełęczach, w jednym miejscu jest nieco stresująca wąska skalna rynna z łańcuchami. Widoki jednak - wspaniałe.

Powroty zawsze się dłużą... Najpierw po kamieniach, później ścieżka robi się nieco bardziej wyrównana, przechodząc w las... I idzie się, idzie, idzie bez końca... A potem jeszcze dalej się idzie. Teraz jednak w dół, więc przynajmniej jest lekko. Wystarczy wrzucić na luz, nogi same niosą.

Zamiast wybrać najkrótsze zejście, do Bielej vody, i usiąść na poboczu szosy czekając grzecznie na autobus, skręciliśmy w tą dłuższą trasę, do Tatrzańskiej Łomnicy, goniąc na pociąg. Ale za to na dworcu kupiliśmy sobie po zmrzlinie :)

Z daleka trudno nawet rozpoznać, gdzie są jeszcze Tatry, a gdzie już chmury. To niemal nierealne, monstrualne cienie wyrastające na horyzoncie, tak jakby ktoś je tam wymalował...

Monkova dolina (1/2)

Kto przy zdrowych zmysłach, mając urlop, wstaje o 6 rano i gna na dworzec autobusowy? Tak, widzę ten las rąk. I żeby tylko na samej tej zwariowanej pobudce się skończyło. Ale nie, będąc w pełni świadoma (yyyy....) tego, co robię, namówiłam męża na trasę z Monkovej doliny (ze Zdiar) na Kopske sedlo.

A trzeba było posłuchać taty, że to sakramenckie podejście. Wiedział, co mówił...

Góry kocham, kondycji jednak do nich nie mam za dobrej. Może kiedyś, jak byłam młodsza (tak, to doskonała wymówka, wiekiem się zasłaniać...). Dawniej miałam jednak więcej czasu, by w ciągu roku ćwiczyć, biegać, jeździć na rowerze... Teraz jest kiepsko, kiepściutko. Szanowny małżonek, patrząc jak się męczyłam pod górkę, kilka razy chciał, żebyśmy zawrócili.

Ale jestem równie uparta co marudna. Wiedziałam, że warto.

Zdjęć z samego podejścia mam mało. Raz, że bateria w aparacie była na wyczerpaniu (nie zauważyłam tego wcześniej), dwa - nie miałam głowy do robienia zdjęć, skupiając się na każdym kolejnym kroku.

Sapałam, jęczałam cicho to znów całkiem głośno, mruczałam wszystkie znane mi przekleństwa, a nawet wymyśliłam sobie kilka nowych... Uf... Pamiętam, że było naprawdę ciężko. Pamiętam, ale... dziś wspomnienie tego potu już się rozmyło, za to królewski widok z góry - wciąż jest jak żywy pod moimi powiekami.

Jeszcze jeden krok. I następny. O, na tamten kamień, dasz radę. Byle do zakrętu, tam odpoczniesz. Widzisz, dałaś radę, to odpoczniesz na następnym. Jeszcze jeden krok.

Co mi kuźwa do głowy strzeliło, żeby wybrać ten szlak? Mało to w Tatrach innych urokliwych miejsc?? Musisz zawsze wpakować się na coś takiego... Nigdy więcej, nawet przemocą mnie tu nie zaciągną... Jeszcze jeden krok, rany, nie mam już siły...


Jak długo jeszcze? Cholewka, czemu to wydaje się jeszcze tak daleko... Nie, nie, nie. Nie patrz w górę, to nic nie daje. Ciągle będzie daleko, a taki widok bardzo zniechęca. Małe kroczki, rytmicznie. Powoli, ale bez przystawania. Raz, i jeszcze raz. Nie zatrzymuj się, myśl pozytywnie. Plaża, palmy, na leżaku obok Edward... Nie, stój, wróć. Na leżaku obok mężuś, a Edward podaje nam drinki... I jeszcze jeden krok.


Gdzieś w oddali wydziera się świstak, przedrzeźniając moje stękanie. Ponad ostrymi, wysokimi turniami, krążą kruki, a skalne echo niesie ich złowieszcze nawoływania.


Ku... Ile jeszcze?


A bo to mi źle było na dole? Trzeba było jechać dziś do którejś z jaskiń... albo po Raju jeszcze połazić...


Już niedaleko, przecież ten szlak musi się kiedyś skończyć.


I kolejny krok. Dlaczego te buty zrobiły się taki ciężkie? Przysięgam, że gdy je ubierałam, ważyły mniej... I jeszcze krok. I teraz druga noga. Może mały popas? Żeby łyknąć kawy? Nie, dziś w termosie mam kawę, niestety. Ale w sumie to też dobry pretekst.

Na tej łące było tyle kwiatów... Gdybym tylko nie była potwornie zmęczona i nie mielibyśmy takiego opóźnienia w stosunku do planowanego czasu przejścia (jeszcze noc nas w górach zastanie!), chętnie spędziłabym tam godzinę czy dwie, uwieczniając te cudeńka na zdjęciach.

A tak... nawet nie chciało mi się schylić. No i bateria migała już na czerwono. W kamerze zresztą też...

W tej okolicy niemal zawsze udaje się wypatrzeć jakieś kamziki. To też dobry pretekst, by przystanąć, wlepiając oczy w zielone zbocza. O, są! Tu z daleka, ale spróbuję później wkleić filmik, jak przebiegały przez przełęcz.

No i co - czyż nie było warto?

Nogi od razu przestają boleć :) I nawet bateria jakoś tak odżyła.

To są właśnie Tatry Belianske (Tatry Bielskie) - łagodne, zielone zbocza.

Wyszliśmy ze Zdiar, ok 880 m.n.p.m. Sirokie sedlo to 1826 m.n.p.m., a jeszcze trzeba później kawałeczek podejść na Vysne Kopske sedlo, 1934 m.n.p.m. (co ciekawe, polska nazwa tej przełęczy to Szalony Przechód), po drodze schodząc w dół co najmniej kilkanaście metrów.

Dalej jednak jest już z górki.

Dla takich widoków warto było się pocić...Właśnie dlatego kocham góry - pozwalają pokonać słabość, zachęcają do tego, by lepiej siebie samego poznać, a jednocześnie uczą szacunku, niemal przytłaczając swoim majestatem.

W oddali widać ostre szczyty Vysokich Tatr.

Te maleńskie domki w dole to Zdiar. Stamtąd ruszyliśmy...

Nigdy nie zrozumiem, jak można wybierać morze zamiast gór :D Takie płaskie i monotonne. Ale to dobrze. Jeźdźcie, jeźdźcie nad morze. W górach będzie luźniej :)

Zdjęcie poniżej trochę oddaje skalę - jak się dobrze przyjrzeć, w lewej górnej części widać cieniuteńką kreskę ścieżki i małe postaci na niej...

Żeby zrobić to zdjęcie, trzymałam aparat niemal pionowo w dół. Tam było naprawdę stromo.

To co? Z górki na pazurki? Meta parę kilometrów dalej, w Tatrzanskiej Jaworzynie.

UWAGA! Ważna wskazówka dla osób, które zdecydują się jechać na Słowację. Sprawdźcie przepisy dotyczące tego, co należy mieć w samochodzie (apteczka o dokładnie określonej zawartości, kamizelki odblaskowe w kabinie samochodu, zapasowe żarówki). Słowacka policja nie zna się na żartach i lubi przeprowadzać drobiazgowe kontrole. A mandaty są dość wysokie.

Skalnate Pleso

Tym razem wycieczka do Tatranskej Lomnicy i na Skalnate Pleso. Z tych podtatrzańskich miejscowości chyba właśnie Łomnicę lubię najbardziej. Może ze względu na piękny park? Może dlatego, że jest więcej knajp niż Smokovcu czy Strebskim Plesie?

Podoba mi się, iż stare, zabytkowe budynki, które jeszcze parę lat temu straszyły opadającymi elewacjami, są dziś remontowane. To specyficzny styl, może nieco kiczowaty, lecz doskonale tam pasujący. W Polsce tak często się je po prostu wyburza, często - gdyż są zbyt zniszczone, aby dało się z nimi coś zrobić. Taniej jest postać jakiś nowoczesny koszmarek. Na Słowacji nawet te nowo wybudowane, hotele czy domki, są estetyczne, wysmakowane.

Kolejką "kabinkową" wjechaliśmy na wysokość ok 1750 m.n.p.m., na Skalnate Pleso, nad którym góruje Lomnicky Stit (2632 m.n.p.m.). To znaczy sam szczyt trzeba sobie wyobrazić, bo najczęściej przesłaniają go chmury.

Dziecko wpadło na plac zabaw, nie ma to jak wyszaleć się na świeżym, górskim powietrzu. Czy trzeba było w tym celu jechać aż tak daleko? Widać tak. Swoją drogą, placyk był naprawdę sympatyczny.

Czułam się dziwnie, kręcąc się tam w kółko, zwykle od razu ruszaliśmy ze Skalnatego w dalszą trasę, nie zatrzymując się nawet na herbatę... Trochę tęsknie patrzyłam za wędrowcami skręcającymi na Magistralę...

Ze Skalnatego można wjechać kolejką na sam Lomnicky stit - prosto w chmury. Zawsze mnie to dziwi, jak wielu jest chętnych, by zapłacić 24 euro za przyjemność pochodzenia w mlecznej mgle.

Kolejka na Lomnicky stit (visuta lanovka) wspina się po prawie 2-kilometrowej linie (bez żadnych "wsporników" po drodze!), różnica wysokości to ponad 860 metrów.

Praktyczne informacje czy ceny kolejek można znaleźć na stronie internetowej Vysokich Tatr.

Mam jakieś takie szczęście... Ilekroć jestem na Skalnatym sam szczyt kryje się w chmurach.Nawet, jeśli z rana niebo jest bezchmurne, zanim tam dotrzemy zawsze jakieś chmury się pojawią. Poniżej zdjęcie z innego dnia, zrobione dość wcześnie. widać nawet obserwatorium na szczycie. Później - oczywiście się zachmurzyło :)

Choć w Tatrzańskiej Łomnicy przez cały dzień świeciło słońce, tutaj chmury nie przepuszczały zbyt wiele światła, kolory były przytłumione... Szkoda, bo kolory były tam cudne.

Ze Skalnatego Plesa można iść Magistralą na Sedlo pod Svistovką i dalej (ostro!) w dół, do Zelenego Kezmarskiego Plesa (moim zdaniem to jedna z najpiękniejszych tras w Słowackich Tatrach, szczególnie jeśli połączyć ją z przejściem przez Kopske Sedlo i dłuuuugim zejściem do Tatrzańskiej Jaworzyny), można też ruszyć w przeciwnym kierunku, bardziej spacerowo, w stronę Malej i Vel'kej Studennej doliny czy na Hrebienok.

Żałuję, że na zdjęciach nie widać tego bogactwa barw... To, co na poniższym obrazku wydaje się zielonkawą łąką, na żywo było cudnym kobiercem najróżniejszych kwiatów...

Dzwonki mają tyle odmian, że nie podejmuję się go zidentyfikować...

Te kwiatki też chyba znajomo wyglądają?

Wierzbówka kiprzyca

Przekwitnięta sasanka

Tojad mocny

Znów wierzbówka

To jest chyba arnika, ale musiałabym dokładniej poszukać.

 

Słowacki jest bardzo sympatycznym językiem. Polakom łatwo go zrozumieć, wystarczy się dobrze wsłuchać. Rozmawialiśmy o tym ostatnio z naszą gospodynią. Polacy rozumieją Słowaków (i vice versa), ale Czechów już nie. Słowacy z Czechami dogadują się bez problemów. Takie pomieszane te nasze języki.

Co ciekawe, łatwiej słucha się ludzi starszych. Z młodymi już nieco trudniej porozumiewać się - język ewoluuje, a może to ludzie stają się mniej cierpliwi?