Krótki spacer w deszczowy dzień...

Rzadko mam okazję się tam powłóczyć, ale kiedy już się wybieram - to zawsze z aparatem. Tym razem dzień był deszczowy, ulice dość puste, więc aż prosiło się, by przystanąć i zamyślić się, jak to kiedyś mogło wyglądać. Kto chodził tymi uliczkami?

Zapraszam na krótki spacer po moim ukochanym mieście :)

Mikrusy

Udało mi się wytropić kilka nowych. Więcej ich zdjęć można obejrzeć wybierając etykietę (na pasku po prawej) "krasnoludki".

Google non-stop

O Google Glass pisze się i mówi coraz więcej, jak chyba o każdym technologicznie zaawansowanym, a zarazem kontrowersyjnym gadżecie. Czytałam różne opinie - od pełnych entuzjazmu, podkreślających niemal nieograniczone możliwości, jakie daje to urządzenie, po ostrożne czy wręcz otwarcie krytyczne.

Czy faktycznie powinniśmy się obawiać naruszania naszej prywatności? Czy Google Glass zagrozi jej bardziej niż te wszystkie nowoczesne telefony, miniaturowe dyktafony lub teleobiektywy? Nie sądzę. A jeśli ktoś dobrowolnie godzi się na to, by Google cały czas go śledził, to już jego sprawa.

Więc właściwie - nic mi do tego. Kto chce, niech korzysta.

Mnie Google Glass zaintrygowały - jako rozwiązanie techniczne. Owszem, to może wydawać się atrakcyjne, by w każdej chwili móc dyskretnie przejrzeć wiadomości, sprawdzić wskazówki, jak dotrzeć w określone miejsce czy porównać ceny w sklepie internetowym i realnym.

Mimo wszystko - nie, dziękuję. Dość już jest gadżetów, które kradną czas i odwracają uwagę od ludzi, nie potrzebuję dostępu do sieci przez cały czas (tak naprawdę nie miałabym nic przeciwko, aby mnie ktoś na jakiś czas odciął - bo mi samej nieraz brakuje silnej woli). Nie korzystam z niej w telefonie, nie zabieram ze sobą w innych urządzeniach. Na to zawsze znajdzie się czas wieczorem, w domu... Doba jest już i tak za krótka.

Cenię tez sobie anonimowość, ochronę moich danych i chociaż firma zapewnia, że urządzenie nie będzie łatwe do zhakowania, to nie brzmi to zbyt wiarygodnie. Już mówi się o nielegalnym (i raczej dość niemoralnym) oprogramowaniu do tych okularów. Zresztą po rewelacjach dotyczących PRISM chyba już nikt nie może być złudzeń, iż jego prywatność jest faktycznie chroniona. Nie jestem może celem strategicznym amerykańskiego wywiadu ani nie planuję w najbliższym czasie żadnego zamachu, nie odpowiada mi jednak świadomość (tak, ta wiadomość - pisana na Bloggerze, również podlega śledzeniu!), iż ktoś może gromadzić informacje o mnie. Kiedy czytam o ludziach, którzy chcą założyć podpięte do sieci okulary, rejestrujące ukradkiem ich aktywność - odwiedzanych miejsca, spotykanych ludzi - przypominają mi się wizje żywcem z literatury czy kina s-f: totalna kontrola, czuwające non-stop oko wielkiego brata...

Kto wie, czy niedługo nie powstanie wynalazek pozwalający śledzić również nasze myśli?

***

Do przyszłości czy przeszłości, do czasów, w których myśl jest wolna, w których ludzie różnią się między sobą i nie żyją samotnie – do czasów, w których istnieje prawda, a tego co się stało nie można zmienić. Z epoki identyczności, z epoki samotności, z epoki Wielkiego Brata, z epoki dwójmyślenia – pozdrawiam was!

George Orwell, "Rok 1984"

Spacer po...

Obiecywałam, że więcej zdjęć w bieli nie będzie, a skoro za oknem wciąż tak zimowo, muszę poszperać w archiwum. I... mogę Was zaprosić na spacer po jednym z najpiękniejszych moim zdaniem wrocławskich kościołów - kościół, a właściwie katedra św. Marii Magdaleny (należąca do diecezji kościoła polskokatolickiego). Strzeliste gotyckie łuki zawsze budziły mój podziw, w tej świątyni dodatkowo zachwyca mnie tchnący z niej spokój - może to zasługa kontrastu cegieł i tych białych ścian, które jakby pomagały myślom wznosić się ku niebu? A może to skromny wystrój dostojnego wnętrza, nie rozpraszający uwagi?

Nie wiem. Lubię tam jednak zaglądać. Te zdjęcia zrobiłam na początku marca.

Dla ciekawych - pierwszy kościół w tym miejscu powstał pod koniec XI wieku, musiał być jednak kilkakrotnie odbudowywany (m.in. najazd mongolski w 1241, pożar). Obecny zarys uzyskał w połowie XIV w. Wysokość murów nawy głównej to prawie 23 metry, długość budynku - 63 metry. Niektórym może on kojarzyć się z Mostkiem Pokutnic, łączącym na sporej wysokości obie wieże, mało kto wie natomiast, że na jednej z tych wież wisiał kiedyś największy na Dolnym Śląsku dzwon.

Kościół, jak większość wrocławskich zabytków, bardzo ucierpiał w czasie II wojny światowej i te blizny najlepiej widać na wmurowanych w ściany pozostałościach - niektóre ołtarze czy tablice pochodzą z tego kościoła, inne zostały przeniesione z miejsc, których nie dało się już uratować. Tylko tyle pozostało.

Kto dziś - poza historykami i przewodnikami - pamięta o tych ludziach? Ilu mieszkańców potrafi odcyfrować pismo gotyckie (o zrozumieniu niemieckiego nie wspominając)? Warto sobie przy okazji uświadomić, jak bogatą kulturowo tradycję ma Wrocław :)

Mikrusy

Wytropiłam ostatnio kilku nowych. A może to oni pozwolili mi się znaleźć? Mniejsza o to, lubię się tam włóczyć i ich szukać, szczególnie, kiedy pogoda dopisuje.

Ten mnie zaskoczył, zajechał aż na schody kościoła p.w. św. Marii Magdaleny :)

Ughh... Nie mogę tego skończyć :/ Mam pomysł, na razie siedem stron, lecz za mało czasu, by odpowiednio się wyciszyć, skupić na historii... Bo to nie jest tak, że mam pół godziny i już mogę pisać. Owszem, to nie obowiązek, nie muszę tego kończyć, lecz część mnie - w której te obrazy się kotłują i dopominają uwagi - bardzo by chciała. Ech, to wywołuje frustrację :/ Uwielbiam pisać, zanurzać się w te krainy, to potrzeba podobna do tej, by oglądać świat przez szkła obiektywu. I tylko doba jest za krótka.

***

Nie odrywając wzroku do zbliżającej się grupy pochylił głowę, by przesunąć wargami po miękkich, złotawych włosach. Jego towarzyszka westchnęła cichutko.

- O wilku mowa – szepnął.

W milczeniu obserwowali, jak jeden z mężczyzn z dziką gracją zsunął się z wierzchowca dokładnie w tej chwili, gdy cała  kawalkada się zatrzymała. Jego wzrok krążył czujnie dookoła, nie przegapił jednak momentu, gdy z powozu wyskoczyła młoda kobieta, zaskakująco zwinna pomimo krępującej jej ruchy długiej sukni. Po chwili obok nich znalazł się kolejny z jeźdźców, spod jego kapelusza widać było kosmyki jasnych włosów.

Gubernator obserwował jeszcze w zamyśleniu, jak blondyn delikatnie zsadził na ziemię swoją ciemnowłosą żonę, po czym uwolnił z objęć Katharinę i ujął jej dłoń, by unieść ją do ust.

- Chodźmy się przywitać – zaproponował z uśmiechem.

Blondynka przytaknęła nieco sztywno.

***

Lizzy zaśmiała się wesoło, a jej dłoń bezwiednie powędrowała w stronę szyi, jakby coś ją tam zaswędziało. Kiedy poczuła na odsłoniętym karku muśnięcie, nie potrzebowała się odwracać, gdyż na tej sali tylko jeden mężczyzna ośmieliłby się ją dotknąć i tylko jeden wiedział, w jaki sposób przesunąć palcami po skórze, by jej tętno przyspieszyło. Dziewczyna podkuliła palce u stóp, kiedy wzdłuż kręgosłupa przebiegł przyjemny dreszcz.

- Ja… – zaczęła gubernatorowa, lecz zaraz urwała wpatrując się szeroko otwartymi oczami to w Lizzy to w stojącego za nią mężczyznę.

Powieki brunetki na moment opadły, poczuła na ramieniu przelotny pocałunek, zaraz jednak nastąpił ledwo wyczuwalny ruch powietrza. Lukas powrócił na swoją pozycję pod oknem.

Kobieta nie zauważyła nawet, że chwilę wcześniej John Martinez pospiesznie przeszedł na drugi koniec salonu.

- Podziwiam panią – wyszeptała nieco pobladła Katharina.

- Dlaczego?

- Pani się go nie boi?

- Kogo? Lukasa?

Cathy szybko docisnęła twarz do pleców siostrzeńca tłumiąc chichot.

- Pani mąż ma w sobie coś… niebezpiecznego.

Przygryzając wargę brunetka zastanawiała się nad dyplomatyczną odpowiedzią, lecz jej oczy błyszczały.

- To jedna z rzeczy, które mi się w nim tak podobają.

 

Przedwiosenne osłabienie?

Słońca wstaje coraz wcześniej, dni wyraźnie już się wydłużyły. Jeszcze nie ma zieleni, przynajmniej nie tej świeżej, głoszącej o Nowym, ale ptaszyska wydzierają gardła w tak radosnej pieśni, że trudno się nie uśmiechnąć.

Wiosna nadciąga, wielkimi krokami.

A wraz z nią chyba jakieś przesilenie, gdyż pomimo słońca ciężko zebrać siły. Ale to minie, jeszcze tydzień, dwa i wskoczy się w rytm. Za miesiąc Święta, za dwa miesiące urlop, póki co trzeba jakoś pchać ten wózek. Małymi kroczkami, podnosząc się po potknięciach i zwalniając na zakrętach, ale do przodu, nie cofając się.

Czas w niemożliwy sposób przyspieszył, nie mogę z niczym się wyrobić :/

- Nie dotykaj mnie!

Odsunął się unosząc dłonie w geście, który miał świadczyć o braku złych zamiarów, lecz w żaden sposób mnie nie przekonał. Wpatrywałam się w niego nieufnie.

- Potrafisz walczyć – mruknęłam.

- To jeszcze nie zbrodnia.

  
***

Nie byłam pewna, co mnie wyrwało ze snu, po chwili za to uświadomiłam sobie, że leżałam wtulona w Edwarda, jego ramiona zaciskały się ciasno dookoła mnie. To powinno mnie uspokoić, lecz zamiast tego… Wyczuwałam coś niepokojącego. Zupełnie, jakby obawiał się rozluźnić objęcia, żeby mnie nie stracić.

Chłodny dreszcz spłynął wzdłuż kręgosłupa.

- Zimno ci? – zamruczał sennie.

Potarłam policzkiem o jego pierś, potrzebowałam ciepła, żywego kontaktu i szukałam go w plątaninie naszych rąk oraz nóg, dociśniętych do siebie ciał.

- Jeśli… Jeśli musiałbyś wyjechać, nie znikaj proszę bez pożegnania.

W niemożliwy sposób objął mnie jeszcze ciaśniej.

- Nie zniknę bez pożegnania, pstroszko.

Tak naprawdę chciałam usłyszeć coś innego, zapewnienie, iż nigdzie się nie wybierał. Coś ciężkiego przygniotło mój żołądek, lecz zdusiłam kolejne słowa. Chyba nie chciałam dalszych wyjaśnień, bałam się ich.

***

PS. To nie jest z najbliższego rozdziału. Ani nie z następnego...